Home

Ang Ulilang Lubos pt.2

2 Comments

May liwanag ang buhay -Meralco

Bago tunghayan ang karugtong ng kwento ng buhay ni Jeff, basahin muna ang unang bahagi ng kwentong ito dito.

Ikalawang yugto

Nabitawan ni Jeff ang tatlong manggang tangan niya nang siya’y bumaba ng puno. Nawala ang kanyang gutom at gumulo ang kanyang isipan.

“Sino ho ba kayo atΒ  ano po ang nangyari kay itay?” Sambit ni Jeff habang nanginginig ang kanyang boses.

“Ako si Orlando, ninong mo ako. Ang tatay mo, nadisgrasya!!!” Ang nakakagulat na sagot ng misteryosong lalaki.

“Ako ho si Jeff, ikinagagalak ko po kayong makilala kahit ang hatid ninyo ay masamang balita. Ano ho ang nangyari kay itay?” Gulat na tanong ni Jeff.

“Ang tatay Tayso mo! Diyos ko po! Nadisgrasya! Dinala sa ospital!!!” Sagot naman ni Orlando habang kumukumpas pa ang kamay na parang kasali sa isang oratorical contest.

Dagliang tumakbo si Jeff papasok sa kanilang munting kubo at hinablot ang kinakalawang niyang alkansya ng Nido… “Nutritious Milk for Growing Kids”. Kumuha rin siya ng ilang damit na pamalit ng kanyang ama at dali-daling tiniklop ang paboritong nitong Good Morning towel.

Sumakay si Jeff sa tricycle ng kanyang “Ninong”. Sa kabilang bayan pa ang ospital kaya kinuha niya ang pagkakataong iyon para subukang bilangin ang laman ng kanyang alkansya. Pinaharurot ni Orlando ang kanyang tricycle sa bilis na 30km/h, animo’y isang naghihingalong kabayo ang kanyang tricycle. Sabay sa tugtuging “Moves Like Jagger” ng dumadagundong na sound system ng tricycle ni Orlando, pilit kinekwenta ni Jeff ang kanyang munting ipon habang nagdarasal na sana’y magkasya ito sa pangangailangan ng ama.

Magaling magmaneho si Orlando kahit mabagal ang kanyang tricycle. Ang tanging kinatatakutan niya sa kalye ay ang multo sa tulay na kung saan ay dapat siyang bumusina upang hindi umangkas ang white lady sa kanya ng libre. May mga pagkakataon na matapos niyang bumusina, nagiiwan ng P20 ang white lady na umaangkas sa kanyang matuling tricycle.

Makalipas ang ilang sandali, natapos ni Jeff ang kanyang pagbibilang. Ikinagulat niya na sa paunti-unti niyang pag-iipon, nakalikom siya ng P8,888. Biglang pumasok sa kanyang isipan ang pagsali sa mga multi-level marketing business. Naglaro sa isipan niya ang mga salitang “Extra-income, tseke, pairing bonus, cash out, at Power”. Ang P8,888 ay pwede na niyang gamitin para sa ikauunlad nilang dalawa ng kaniyang ama, ngunit naisip din niya na mas kailangan ng kanyang ama ang pera sa panahon ngayon lalo na’t siya’y nadisgrasya.

Naiinip na si Jeff sa malayong biyahe na kanilang tinatahak. Naisip niyang magtanong kay Orlando kung paano niya naging ninong ito, gayong ngayon lamang niya ito nakita.

“Paano ko ho ba kayo naging ninong gayong ngayon ko lang kayo nakita?” Tanong ni Jeff.

“Ano kamo iho?, hindi kita marinig.” Balik ni Orlando.

“Paano ko ho ba kayo naging ninong gayong ngayon ko lang kayo nakita?” Tanong ulit ni Jeff.

Hininaan ni Orlando ang volume ng kanyang sound system sa tricycle na kasalukuyang nagpapatugtog ng “Cemetery Gates” ng Pantera.

“Paano ko ho ba kayo naging ninong gayong ngayon ko lang kayo nakita?” Pangatlong ulit na tanong ni Jeff.

“Isa akong dating OFW, matagal akong nagtrabaho sa Czechoslovakia. Kababata ko ang tatay mo.” Sagot naman ni Orlando.

Hindi na kinausap ni Jeff si Orlando matapos ang tanong niyang iyon. Pakiramdam niya’y nadidistract ang kanyang ninong Orlando pag kinakausap niya habang nagmamaneho.

Malapit nang mag alas-diyes ng gabi ng marating nila ang Don Diego Francisco Amorsolo Gerardo del Castro Y Escudero de Garcia Hospital. Ang may ari ng ospital na ito ay si Don Diego Francisco Amorsolo Gerardo del Castro Y Escudero de Garcia, ang pinakamayamang negosyante sa kanilang probinsya. Sadyang napakayaman ng kanilang angkan dahil ang kanyang lolo na lahing kastila na si Don Arnulfo Miguel Escobar Perpecto Cortez del Castro ang nakahukay ng treasure ni Yamashita kasama ang kanyang asawang tsino na si Li Hwa. Sa sobrang yaman nila, hindi mo maaarok ang kanilang ari-arian. Magmumukhang pulubi si Princess Sarah at ang kanyang mina ng mga diyamante. Magmumukhang batang kalye lang si Richie Rich.

Hindi pa man humihinto ang tricycle, sinabihan na agad ni Orlando si Jeff ng “Otoy, bumaba ka na dito at puntahan mo ang tatay mo. Ibibigay ko lang itong susi ng tricycle ko sa valet parking attendant at susunod na ako sayo, bibili lang din ako ng taho latte para makakain ka”.

Bilis-bilisang bumaba si Jeff sa tricycle. Sa kanyang pag takbo, naiwan pa niya ang kanyang mga tsinelas na Rambo. Hindi na ito binalikan ni Jeff, sabik na siyang makita ang kanyang ama at ang kalagayan nito.

Tumakbo siya sa emergency room ng Don Diego Francisco Amorsolo Gerardo del Castro Y Escudero de Garcia Hospital ngunit…

.

.

.

Wala na ang kanyang ama…

Itutuloy…

Eto Ang Sayo Presents: Isang Daan na! Sampung Libo Pa!

19 Comments

Una sa lahat, maraming sa lamat sa lahat ng bumibisita sa aking blog kahit na medyo namahinga ako sa pagsusulat sapagkat kailangan kong maghanap muna ng trabaho. Mahirap, nakakapagod, nakakaduling, nakakagutom, nakaka-irita, nakakapraning… yan ang mga nararamdaman ko habang naghahanap ng trabaho, at sa kadahilanang nangako akong hindi magsusulat hanggat hindi nakakahanap ng trabaho na uukit sa aking kinabukasan dito sa Dubai, tiniis ko ang pangangati ng aking mga daliri upang isulat sa blog ko ang aking saloobin, nararamdaman, kalokohan at pang araw-araw na adventure.

Sa makatuwid, may trabaho na ako, at mukhang mag-eenjoy ako bilang isang web content executive ng isang malaking magazine publishing company dito sa Dubai.

Ika-100 post ko ito, at nagkataon din na pumasok ngayong araw na ito ang ika-10,000 bisita ng aking blog, sayang lang sapagkat nanalo sana siya ng iPod kung nagpakilala siya at nag-iwan siya ng comment na siya ang bumuo ng aking ikasampung libong bisita. hehe! Noong ika-19 din ng Hunyo ay 4th month Birthday na ng Eto Ang Sayo! yahoo!

Natutuwa rin ako dahil maraming nagreact sa Last post ko, Buti pa kayo, naririnig ninyo at naiintindihan ang nais kong iparating, eh siya hindi, hindi nga ata niya alam na may blog ako eh! hahahaha! natutuwa ako pag nababasa ko ang inyong mga komento, kung pwede lang ay hihilingin ko sana na “i-spam” ang kanyang e-mail ng link sa post kong yon, ngunit iyon ay isang krimen sa mundo ng internet, at baka ma-violate ko ang kanyang privacy.

Ano ang “bago?” at ano ang mga susunod na “plano?”

  • Una, Salamat sa idea ni bluepanjeet at sa pagtuturo niya sa akin ng kabutihang asal upang ipagpatuloy ang aming munting misyon ng pagpapakilala sa mga newbie na tulad ko sa mundo ng blogosphere, magkakaron na ng bagong batch ng newbies corner at kung newbie ka at nais mo ng isang banner na may link papunta sa iyong blog gaya ng nakikita mo diyan sa tabi ng screen mo, ay mag-iwan lang ng link sa pahinang ito. Ito ay munting tulong lang na ibinabalik ko dahil minsan ay naging “newbie” rin ako. πŸ™‚
  • Pangalawa, inaanyayahan ko ang lahat ng mga manunulat, blogger, o blagista na taga Quezon na sumali sa “Kabataq” madali lang ang pagsali at sadyang ikagagalak ka naming makasama sa aming munting samahan. Kung nais sumali, ay puntahan mo lang ang link na ito o pindutin mo lang ang napakagandang logo na matatagpuan sa tabihan. Hindi na kailangang lakipan ng 3 pirasong balat ng tide, lagdaan, at ihulog sa pinakamalapit ng drop box ang inyong registration form, ang kailangan lang ay 3 minuto ng iyong oras (depende sa bilis mong mag-type).
  • Pangatlo, sisimulan ko na ang aking self-hosted na blog 2-3 buwan mula ngayon. Gusto ko lang munang tutukan ang aking trabaho at magsanay, para kahit may trabaho ako ay hindi na magiging “hassle” sakin ang mag manage ng 2 blog, Ang “Eto Ang Sayo!” at ang “????.com” na wala pang pangalan hanggang ngayon dahil masusi ko pang iniisip ang magiging domain name ng aking “OFW centered” blog na ang mga detalye at nilalaman ay akin ding sinasaliksik upang maging mas “useful” ito sa mga magbabasa.
  • Pang-apat, Magkakaron ng iba’t-ibang surpresa sa self-hosted kong blog, pati na rin ang “Eto Ang Sayo” maaaring ito ay sa pamamagitan ng cake, clown, bulaklak, pritos ring, chocnut o papremyo na ipapadala ko sa mananalo. πŸ™‚ hehehe! Abangan…
  • Panglima, bago na ang aking header picture na kanina lang kinunan, siyempre dapat mukhang nag-iisip ako at nagpapaka-emo pero sa totoo lang, pinagpapraktisan lang ako na kuhanan ng litrato.

Sa ngayon, yan pa lang ang naiisip kong mga plano sa maliit na pitak kong ito… Dadagdagan ko na lang kung may nakaligtaan ako. Kung may suggestion naman kayo or hiling ay magiwan lang ng mensahe dito.

Hindi ninyo alam kung gaano ako kasaya na bumalik sa pagsusulat, isang bagay na aking isinakripisyo para lang maiayos ko muna ang buhay ko dito sa gitnang silangan, ang dami kong utang sa mga bumibisita sa blog ko, lalo na sa mga bagong “mukha” na nakikita kong aktibong naglalagay ng comment sa aking mga munting post… Parang pakiramdam ko tuloy ay napag-iwanan na ako… hehe…

Hindi biro ang magpost araw-araw gaya ng ginagawa ko noong mga nakaraang buwan, halos araw-araw, walang mintis, at palaging may bago. Naging “hitik na hitik” ang blog ko ng mga kalokohan at kwento ko. Kaya nahirapan din ako ng pagdisisyunan kong iwan pansamantala ang Eto Ang Sayo.

Dumating din sa punto na ayaw ko nang ituloy ito… Ngunit dahil sa suporta ng ilan sa aking “malalapit” na kaibigan (uuyy… sino kaya yun?? hahahaha!), nagbago ang isip ko (at puso ko ata nagbago rin, haha!).

Muli… Maraming salamat πŸ™‚

mixglorioso… signing on!

I’m back! Yahooo!!!

%d bloggers like this: