Home

Ang Ulilang Lubos pt.2

2 Comments

May liwanag ang buhay -Meralco

Bago tunghayan ang karugtong ng kwento ng buhay ni Jeff, basahin muna ang unang bahagi ng kwentong ito dito.

Ikalawang yugto

Nabitawan ni Jeff ang tatlong manggang tangan niya nang siya’y bumaba ng puno. Nawala ang kanyang gutom at gumulo ang kanyang isipan.

“Sino ho ba kayo atΒ  ano po ang nangyari kay itay?” Sambit ni Jeff habang nanginginig ang kanyang boses.

“Ako si Orlando, ninong mo ako. Ang tatay mo, nadisgrasya!!!” Ang nakakagulat na sagot ng misteryosong lalaki.

“Ako ho si Jeff, ikinagagalak ko po kayong makilala kahit ang hatid ninyo ay masamang balita. Ano ho ang nangyari kay itay?” Gulat na tanong ni Jeff.

“Ang tatay Tayso mo! Diyos ko po! Nadisgrasya! Dinala sa ospital!!!” Sagot naman ni Orlando habang kumukumpas pa ang kamay na parang kasali sa isang oratorical contest.

Dagliang tumakbo si Jeff papasok sa kanilang munting kubo at hinablot ang kinakalawang niyang alkansya ng Nido… “Nutritious Milk for Growing Kids”. Kumuha rin siya ng ilang damit na pamalit ng kanyang ama at dali-daling tiniklop ang paboritong nitong Good Morning towel.

Sumakay si Jeff sa tricycle ng kanyang “Ninong”. Sa kabilang bayan pa ang ospital kaya kinuha niya ang pagkakataong iyon para subukang bilangin ang laman ng kanyang alkansya. Pinaharurot ni Orlando ang kanyang tricycle sa bilis na 30km/h, animo’y isang naghihingalong kabayo ang kanyang tricycle. Sabay sa tugtuging “Moves Like Jagger” ng dumadagundong na sound system ng tricycle ni Orlando, pilit kinekwenta ni Jeff ang kanyang munting ipon habang nagdarasal na sana’y magkasya ito sa pangangailangan ng ama.

Magaling magmaneho si Orlando kahit mabagal ang kanyang tricycle. Ang tanging kinatatakutan niya sa kalye ay ang multo sa tulay na kung saan ay dapat siyang bumusina upang hindi umangkas ang white lady sa kanya ng libre. May mga pagkakataon na matapos niyang bumusina, nagiiwan ng P20 ang white lady na umaangkas sa kanyang matuling tricycle.

Makalipas ang ilang sandali, natapos ni Jeff ang kanyang pagbibilang. Ikinagulat niya na sa paunti-unti niyang pag-iipon, nakalikom siya ng P8,888. Biglang pumasok sa kanyang isipan ang pagsali sa mga multi-level marketing business. Naglaro sa isipan niya ang mga salitang “Extra-income, tseke, pairing bonus, cash out, at Power”. Ang P8,888 ay pwede na niyang gamitin para sa ikauunlad nilang dalawa ng kaniyang ama, ngunit naisip din niya na mas kailangan ng kanyang ama ang pera sa panahon ngayon lalo na’t siya’y nadisgrasya.

Naiinip na si Jeff sa malayong biyahe na kanilang tinatahak. Naisip niyang magtanong kay Orlando kung paano niya naging ninong ito, gayong ngayon lamang niya ito nakita.

“Paano ko ho ba kayo naging ninong gayong ngayon ko lang kayo nakita?” Tanong ni Jeff.

“Ano kamo iho?, hindi kita marinig.” Balik ni Orlando.

“Paano ko ho ba kayo naging ninong gayong ngayon ko lang kayo nakita?” Tanong ulit ni Jeff.

Hininaan ni Orlando ang volume ng kanyang sound system sa tricycle na kasalukuyang nagpapatugtog ng “Cemetery Gates” ng Pantera.

“Paano ko ho ba kayo naging ninong gayong ngayon ko lang kayo nakita?” Pangatlong ulit na tanong ni Jeff.

“Isa akong dating OFW, matagal akong nagtrabaho sa Czechoslovakia. Kababata ko ang tatay mo.” Sagot naman ni Orlando.

Hindi na kinausap ni Jeff si Orlando matapos ang tanong niyang iyon. Pakiramdam niya’y nadidistract ang kanyang ninong Orlando pag kinakausap niya habang nagmamaneho.

Malapit nang mag alas-diyes ng gabi ng marating nila ang Don Diego Francisco Amorsolo Gerardo del Castro Y Escudero de Garcia Hospital. Ang may ari ng ospital na ito ay si Don Diego Francisco Amorsolo Gerardo del Castro Y Escudero de Garcia, ang pinakamayamang negosyante sa kanilang probinsya. Sadyang napakayaman ng kanilang angkan dahil ang kanyang lolo na lahing kastila na si Don Arnulfo Miguel Escobar Perpecto Cortez del Castro ang nakahukay ng treasure ni Yamashita kasama ang kanyang asawang tsino na si Li Hwa. Sa sobrang yaman nila, hindi mo maaarok ang kanilang ari-arian. Magmumukhang pulubi si Princess Sarah at ang kanyang mina ng mga diyamante. Magmumukhang batang kalye lang si Richie Rich.

Hindi pa man humihinto ang tricycle, sinabihan na agad ni Orlando si Jeff ng “Otoy, bumaba ka na dito at puntahan mo ang tatay mo. Ibibigay ko lang itong susi ng tricycle ko sa valet parking attendant at susunod na ako sayo, bibili lang din ako ng taho latte para makakain ka”.

Bilis-bilisang bumaba si Jeff sa tricycle. Sa kanyang pag takbo, naiwan pa niya ang kanyang mga tsinelas na Rambo. Hindi na ito binalikan ni Jeff, sabik na siyang makita ang kanyang ama at ang kalagayan nito.

Tumakbo siya sa emergency room ng Don Diego Francisco Amorsolo Gerardo del Castro Y Escudero de Garcia Hospital ngunit…

.

.

.

Wala na ang kanyang ama…

Itutuloy…

Advertisements

[Umaga] Panibagong Simula

3 Comments

Habang hinihigop ko ang isang tasa ng mainit na kape, binabasa at nagtatama ako ng mga mali sa website namin sa trabaho, bigla akong napahinto. Naisip ko ang nangyari dito sa opisina kahapon na ikinalungkot ng lahat. Pakiramdam na ano mang oras, mawawala sa iyo ang lahat ng iyong pinaghirapan.

Nandito na si Mr. Recession, tinamaan na ang kumpanya namin sa pamamagitan ng print ads at online advertisements. Noong mga nakaraang linggo lang, mahigit 40 ang natanggal sa aming kumpanya, karamihan ay mga editors ng mga magazine na ini-pullout na dahil mahina ang benta nila at mahina ang print ads nila. Ang iba naman ay naturingang “redundant” kaya na-terminate. Naalala ko pa 3rd quarter last year, mayabang at buong pagmamalaki sinabi ng gobyerno ng UAE na ang Dubai daw ay recession proof at malabo daw na maapektuhan ang Dubai ng krisis. Asa naman ako na totoo yan… hehe!

Kahapon, mahigit 30 ang natanggal sa loob ng isang araw, ito rin ay para sa mga magazines na hindi nakakakuha ng advertisements. Ngunit ang masaklap ay ang kasama namin sa arabianbusiness.com na itatago natin sa pangalang “Noel” ay natanggal din sa trabaho.

Nakakatulala ang umagang ito. Pero mas maayos naman ako ngayon kaysa kahapon. Ginusto ko talagang pumunta sa bahay nina Mumu para may makausap ako kahit konting sandali lang, o kahit mahawakan lang ang kamay niya para lumakas ang loob ko. Alas 2 na ako ng madalng araw nakauwi sa bahay upang matulog, alas 6 y medya naman ako gumigising para pumasok sa trabaho. May mga alinlangan ako sa aming kumpanya, kahit naman sino ay ayaw ng malungkot na surpresa.

Salamat sa kasintahan ko na palaging nandiyan sa saya, at mas lalong nandiyan sakin sa panahon ng kalungkutan at hirap. Mahirap ang mag-isa lalo na kung nasa banyagang lugar ka kung saan ang iyong kinabukasan ay parang palaging nakataya sa roleta ng buhay. Hindi ko alam ang gagawin ko kung mag-isa lang ako, malamang panghinaan ako ng loob, umuwi na ng pinas at magsimula na lang ng maliit na negoso.

Simula nanaman ng bagong umaga, ang lahat dito sa opisina ay tahimik, maraming bakanteng lamesa, ang lahat ay nakikiramdam. Hindi na ako masyadong natatakot. Ano naman ang magagawa ng takot sa panahon na ganito kundi gumawa pa ng mas maraming alinlangan at pakiramdam na ako’y nanganganib na.

Itinataas ko na lahat sa Diyos kung ano ang plano niya sa akin. Walang bagay na permanente at naniniwala akong ang mga bagay na nawala sa iyo ay mapapalitan pa ng ibang bagay na mas maganda.

Naniniwala rin ako sa old Tibetan monk saying galing sa Tibetan Book of the Dead na, “The root of man’s suffering is his wants” o palalimin pa natin sa katagang “Self/soul/ego in Buddhism is the root cause of man’s suffering”

Na ang ibig sabihin ay ang mga tao na nabubuhay sa materyalismo ay mas nahihirapan sa buhay at mas nakakaranas ng mas maraming frustrations. Iyan ay dahil nakatutok sila sa mga “wants” nila, mga bagay na hindi naman ganon ka-importante at isa lang luxury.

Kung ano ang nakalaan sa akin sa roleta ng buhay, Diyos lang ang nakakaalam. Kahit hindi ako maka-jackpot, steady lang. Alam kong andiyan lang ang pamilya ko para sakin, at alam kong andiyan lang si mumu para sakin. Kuntento ako, sapat na ang kung ano ang meron ako ngayon at masaya ako. πŸ™‚

[Weekend Post] Mga bagay-bagay

4 Comments

Malakas ang ulan dito sa Dubai ngayon, Halos 3 araw na hindi maganda ang panahon. Pero minsan pala, kahit umuulan, mas masaya ang usapan at kwentuhan hawak ang isang tasang kape, at isang kahang yosi.

Ang nakaraang linggo ang isa sa pinaka-nakakapagod na linggo ko sa trabaho at sa personal kong buhay. Ilang araw din akong pumasok sa opisina kahit may lagnat ako. Isinubsob ang sarili sa trabaho upang maabot ang aking weekly target.

Ang global crisis ay nadarama na rin dito sa Dubai. Nawala na ang mga katagang ” Dubai will be untouched by the Global Crunch”. Yet indeed, Dubai has been hardly hit, especially the real estate sector. Why I did most of this paragraph in english, I don’t know. But Global Crunch is here and everyone is chewing it like it’s a bag of cheetos.

Waaa… san naman nanggaling yun? hahaha!

Mga natutunan ko sa mga nakaraang araw:

  • Masarap magpatawad, mahirap makalimot
  • Mahirap ‘i-please’ ang mga matatalino
  • Mahirap mag diet ulit (lumobo talaga ako pramis)
  • Masarap amuyin ang pantalon ko na pinadala sakin galing pinas. (homesick)
  • Mahirap makipag-away sa ibang lahi gamit ang sari-sariling wika
  • May nanghusga sakin na mukha daw akong bakulaw (LOL)
  • Napakaganda siguro niya (Nakakahiya tuloy)
  • Iba ang friends sa ‘friends with benefits’
  • Parang mga Legoβ„’ ang mga Pinoy sa Dubai – Kabit-kabit
  • Nababawasan ko na ang aking paninigarilyo
  • Mahirap mangako sa mga taong matalas ang memorya
  • Marami ang nawawalan ng trabaho ngayon. (sigh)
  • Marami ang may trabaho na nagsasayang lang ng sweldo
  • Hindi lahat ng lobo ay lumilipad, ang iba ay pumuputok na lang bigla
  • Walang pinipiling edad ang pagka-adik sa ‘Gears of War’
  • Mas masarap magplano pa rin ng adbans, napapaghandaang mabuti
  • Hindi hadlang ang panahon (weather) kung gusto mo talagang lumabas
  • Minsan hindi lang chalk ang basa kaya walang pasok sa eskwela. Pati blackboard.
  • Alipin ng kidlat ang Burj Dubai dahil ito ang tallest building sa mundo
  • Sira ata ang lens ng camera ko dahil may nakikinig akong kakaibang tunog
  • Hindi dahil maaga kang pumasok sa office ay pwede ka nang tumakas sa paguwi sa hapon (guilty)
  • Hindi masarap ang Bicol Express pag ang gata ay galing sa lata at ang tatak ay indiano (o hindi lang ako marunong? palusot)
  • Ilang araw na akong kinakabahan hehe
  • Kilala ko na ang masisipag na nagkokomento sa aking pitak
  • Gagantihan ko sila ng isang post sa mga darating na araw πŸ˜€
  • Masama ang gumanti, mabuti lang kung sa magandang paraan
  • Hinanap ko pa sa google earth ang DNATA sa may clock tower. Takot maligaw
  • Hindi nakakatuwa ang pag delay sa aming increase
  • Hindi ko gustong katabi ko ang sales manager ng aming kumpanya (Bloody Bastard – Reaksyon niya palagi sa kausap niya sa telepono) bad influence
  • Masarap makausap muli ang mga taong hindi mo kinakausap dati dahil sa mga dahilang kayong dalawa lang ang makakaunawa πŸ™‚
Wala lang, pusa lang sa labas ng bahay namin

Wala lang, pusa lang sa labas ng bahay namin

Eto Ang Sayo Presents: Isang Daan na! Sampung Libo Pa!

19 Comments

Una sa lahat, maraming sa lamat sa lahat ng bumibisita sa aking blog kahit na medyo namahinga ako sa pagsusulat sapagkat kailangan kong maghanap muna ng trabaho. Mahirap, nakakapagod, nakakaduling, nakakagutom, nakaka-irita, nakakapraning… yan ang mga nararamdaman ko habang naghahanap ng trabaho, at sa kadahilanang nangako akong hindi magsusulat hanggat hindi nakakahanap ng trabaho na uukit sa aking kinabukasan dito sa Dubai, tiniis ko ang pangangati ng aking mga daliri upang isulat sa blog ko ang aking saloobin, nararamdaman, kalokohan at pang araw-araw na adventure.

Sa makatuwid, may trabaho na ako, at mukhang mag-eenjoy ako bilang isang web content executive ng isang malaking magazine publishing company dito sa Dubai.

Ika-100 post ko ito, at nagkataon din na pumasok ngayong araw na ito ang ika-10,000 bisita ng aking blog, sayang lang sapagkat nanalo sana siya ng iPod kung nagpakilala siya at nag-iwan siya ng comment na siya ang bumuo ng aking ikasampung libong bisita. hehe! Noong ika-19 din ng Hunyo ay 4th month Birthday na ng Eto Ang Sayo! yahoo!

Natutuwa rin ako dahil maraming nagreact sa Last post ko, Buti pa kayo, naririnig ninyo at naiintindihan ang nais kong iparating, eh siya hindi, hindi nga ata niya alam na may blog ako eh! hahahaha! natutuwa ako pag nababasa ko ang inyong mga komento, kung pwede lang ay hihilingin ko sana na “i-spam” ang kanyang e-mail ng link sa post kong yon, ngunit iyon ay isang krimen sa mundo ng internet, at baka ma-violate ko ang kanyang privacy.

Ano ang “bago?” at ano ang mga susunod na “plano?”

  • Una, Salamat sa idea ni bluepanjeet at sa pagtuturo niya sa akin ng kabutihang asal upang ipagpatuloy ang aming munting misyon ng pagpapakilala sa mga newbie na tulad ko sa mundo ng blogosphere, magkakaron na ng bagong batch ng newbies corner at kung newbie ka at nais mo ng isang banner na may link papunta sa iyong blog gaya ng nakikita mo diyan sa tabi ng screen mo, ay mag-iwan lang ng link sa pahinang ito. Ito ay munting tulong lang na ibinabalik ko dahil minsan ay naging “newbie” rin ako. πŸ™‚
  • Pangalawa, inaanyayahan ko ang lahat ng mga manunulat, blogger, o blagista na taga Quezon na sumali sa “Kabataq” madali lang ang pagsali at sadyang ikagagalak ka naming makasama sa aming munting samahan. Kung nais sumali, ay puntahan mo lang ang link na ito o pindutin mo lang ang napakagandang logo na matatagpuan sa tabihan. Hindi na kailangang lakipan ng 3 pirasong balat ng tide, lagdaan, at ihulog sa pinakamalapit ng drop box ang inyong registration form, ang kailangan lang ay 3 minuto ng iyong oras (depende sa bilis mong mag-type).
  • Pangatlo, sisimulan ko na ang aking self-hosted na blog 2-3 buwan mula ngayon. Gusto ko lang munang tutukan ang aking trabaho at magsanay, para kahit may trabaho ako ay hindi na magiging “hassle” sakin ang mag manage ng 2 blog, Ang “Eto Ang Sayo!” at ang “????.com” na wala pang pangalan hanggang ngayon dahil masusi ko pang iniisip ang magiging domain name ng aking “OFW centered” blog na ang mga detalye at nilalaman ay akin ding sinasaliksik upang maging mas “useful” ito sa mga magbabasa.
  • Pang-apat, Magkakaron ng iba’t-ibang surpresa sa self-hosted kong blog, pati na rin ang “Eto Ang Sayo” maaaring ito ay sa pamamagitan ng cake, clown, bulaklak, pritos ring, chocnut o papremyo na ipapadala ko sa mananalo. πŸ™‚ hehehe! Abangan…
  • Panglima, bago na ang aking header picture na kanina lang kinunan, siyempre dapat mukhang nag-iisip ako at nagpapaka-emo pero sa totoo lang, pinagpapraktisan lang ako na kuhanan ng litrato.

Sa ngayon, yan pa lang ang naiisip kong mga plano sa maliit na pitak kong ito… Dadagdagan ko na lang kung may nakaligtaan ako. Kung may suggestion naman kayo or hiling ay magiwan lang ng mensahe dito.

Hindi ninyo alam kung gaano ako kasaya na bumalik sa pagsusulat, isang bagay na aking isinakripisyo para lang maiayos ko muna ang buhay ko dito sa gitnang silangan, ang dami kong utang sa mga bumibisita sa blog ko, lalo na sa mga bagong “mukha” na nakikita kong aktibong naglalagay ng comment sa aking mga munting post… Parang pakiramdam ko tuloy ay napag-iwanan na ako… hehe…

Hindi biro ang magpost araw-araw gaya ng ginagawa ko noong mga nakaraang buwan, halos araw-araw, walang mintis, at palaging may bago. Naging “hitik na hitik” ang blog ko ng mga kalokohan at kwento ko. Kaya nahirapan din ako ng pagdisisyunan kong iwan pansamantala ang Eto Ang Sayo.

Dumating din sa punto na ayaw ko nang ituloy ito… Ngunit dahil sa suporta ng ilan sa aking “malalapit” na kaibigan (uuyy… sino kaya yun?? hahahaha!), nagbago ang isip ko (at puso ko ata nagbago rin, haha!).

Muli… Maraming salamat πŸ™‚

mixglorioso… signing on!

I’m back! Yahooo!!!

Cloud 9!

11 Comments

Cloud 9, isang pakiramdam na napakasarap, isang tsokolateng pinoy na talaga namang hindi mo magiging paborito, ngunit hahanap-hanapin mo pag medyo matagal nang hindi dumadampi sa iyong mga labi ang mala-pulot pukyutang tamis na lasa nito.

Hindi tungkol sa pakiramdam at mas lalong hindi tungkol sa tsokolateng parihaba na maraming mani.

Ang post kong ito ay alay, sa bawat pawis, hirap, sakripisyo na dinaranas ng mga OFW ngayon dito sa Gitnang Silangan.

Tag-init na, karaniwan ay 40 setigrado ang init sa labas, mainit, masakit sa mata. Walang ulap para magbigay lilom (shade) at kung wala kang payong, kotse, space ship, karitela… posible kang maging biktima ng heatstroke, pangingitim, at mahapding balat.

Kung hindi lang ako nagyoyosi (kadiri) ay malamang nakakulong lang ako sa kwarto upang mag-internet. Ngunit kahit na masakit sa mata (kaya lagi akong naka-shades) at medyo “may amoy” ang mga dumadaan sa harap ko ay lumalabas ako ng pinto upang makahithit ng aking lifeline.

Walang clouds dito sa Dubai, at talagang bihira daw talagang umulan dito. Sa dalawang linggo kong ini-lagi dito sa Dubai, marami na akong natutunan, at dapat pang malaman.

  • Mura ang pabango / pamango dito sa dubai, sa halagang 25 Dirhams ay makakabili ka na ng pabango na “mamahalin” kung ikukumpara sa Pinas. Ngunit kahit mura ang pabango / pamango ay talaga namang nakasusulasok ang “aroma” ng mga makakasalubong mo sa kalye. Hindi ako racist, hindi rin ako mapanghusga, ngunit isama mo na ako sa pinoy na hindi naligo ng 3 araw, wag lang sa ******** na hindi naligo ng isang araw! luluhod na lang ako sa munggo!
  • Mura ang TV dito sa Dubai. Kanina lang ay sinamahan ko ang aking flat mate na si Nonoy upang bumili ng TV. Wala na kasi ang TV namin sa kwarto (hindi ko na rin naabutan noong dumating ako dito) at wala nang mapagsaksakan ng xbox 360 at DVD player. Naglakad kami sa Satwa upang maghanap ng telebisyong mura ngunit maganda. Sa isang tindahang punong puno ng kahon at iba’t ibang aplayanses kami napadpad, ngunit naghanap pa kami ng ibang tindahan na sakaling magbigay samin ng libre discount. Nang nakapag desisyon na kaming bumili ay minarapat ni Nonoy na ilibre kami ng tig-iisang shawarma at sofdrinks. Isang patibong na aming kinagat. Matapos nito, bumalik na kami sa tindahan upang bilhin ang 21″ LG Flatron na TV sa halagang 400 Dirhams. Mura… kasi isa lang ang channel, yung puro kulay lang. hahaha! pero sulit na sa halagang iyon ang TV na aming nasungkit sa murang halaga.

Ang kapalit sa patibong na shawarma???

Binuhat namin ang napakabigat na TV ng halos 4 na bloke, pagdating sa bahay ay tunaw na agad ang aking kinaing shawarma at lumabas na sa pawis ko ang ininom kong Mirinda.

  • Ang mga pinoy ay pawisin. Kung ikukumpara ang suot ng mga Pinoy sa suot ng mga “Locale” dito ay parang palaging susugod sa beach. Ngunit palaging pawisan. Ang mga “Locale” naman ay balot na balot ang katawan ngunit hindi pinapawisan. Hindi naman siguro sila naglalagay ng anti-perspirant sa mukha kaya wala kahit isang butil ng pawis.
  • Mahirap maghanap ng trabaho. Matagal ang reply / sagot ng mga employer. Hindi kagaya sa Pinas na halos kulang na lang ay punitin ang suot mong long sleeves para lang maipasok ka sa callcenter. Ngunit naniniwala ako na walang mahirap sa isang taong nagsusumikap, kaya kahit na 2 weeks na ako dito ay walang humpay akong nagpapasa ng aking CV sa kung saan-saang website. Pati Oil company na may ari ng isang malaking oil rig ay pinagpasahan ko na kahit na wala naman akong alam sa “pipe installation” hahaha!
  • Mura ang chocolate. Naging maagang habit ko na dito ang maglakad ng kaunti tuwing gabi. Ito ay para maibsan ang aking pananabik sa pagbubuhat, mahal ang gym dito. Mayroong mura at talaga namang mamamayat at mamumutla ka daw pag nakita at naamoy mo na ang umaalingasaw na “manly” sweat ng ibang lahi. Kaya sa bawat pagkakataon na maglalakad ako, hindi ko naiiwasan na hindi dumaan sa West Zone. Isang malaking 24 hour grocery sa tapat ng aming villa. Pagpasok ko sa loob, deretso na sa “chocolates and sweets” isle at sa halagang 2-3 dirhams ay may malinamnam na tsokolateng pupuksa sa kalungkutan ko habang naglalakad. Habang naglalakad ako, nakakasunog ako ng sobrang “baby fats” ko, pero habang naglalakad din ay may hawak akong chocolate sa isang kamay, dagdag sugar para sa aking enerhiya. Dagdag-Bawas lang… parang eleksyon sa Pinas. Hahahaha!

Malayo na sa ulap ang naisulat ko… bangag nanaman ako sa pagpupuyat. hehe! Sa mga darating na araw ay marami pa akong matutuklasan tungkol dito sa Lugar na unti-unti ko nang minamahal dahil sa makulay, mainit, mabango (ang pinoy), at mapaglarong kultura ng Dubai.

πŸ™‚

Food Trip sa Flat Y-9!

16 Comments

Diet

D-I-E-T

Diet

Kung matagal-tagal ka nang umaaligid sa aking blog, alam mo na siguro na medyo bumubuhat ako ng konti at may sinusunod akong diet at green tea (C2 haha!) Epektib naman dahil kahit papano ay nabawasan akong aking “baby fats” sa tagiliran.

Hindi pa ako nakakapag buhat dito sa dubai, ang tanging exercise ko lang ay noong nagkaroon kami ni petsay, ni tito sonny (tatay ni petsay) at kuya boy (siga ng Satwa) sa Jumeira beach. Matapos ang mahabang lakarin… balik nanaman ako sa pagkain ng nag-uumapaw na kanin at malasang ulam.

Kahapon, pumunta sa kanya-kanyang party ang mga tao dito sa flat namin, Sina tito Sonny at tita Malou ay pumunta sa 1st party ng Dubai chapter ng Adamson alumni. Si ate Jacklyn (tita ni petsay) ay pumunta sa chikka grill kasama si Andrew (pinsan ni petsay) Si Nonoy naman at kuya boy ay wala pa at nasa trabaho pa.

Habang walang tao at kami lang ni Petsay ang natira sa flat…

Nakaisip kami ng isang bagay…

Isang bagay na masarap…

Nakakabusog…

…Shawarma

Ngunit ang shawarma ay panimula pa lang sa nakaambang katakawan na aming pinaplano, nagdesisyon kaming kumain muna ng shawarma bago kami magtungo sa West Zone, Isang 24 hour grocery. Bumili kami ng mga kailangan namin para sa food trip, French fries, Drumstick, at paratha.

Isang mainit na kawali ang sumalubong sa Veggie Paratha (Indian bread) na aming binili, sumunod dito ang french fries at fried chicken.

Pagkain…

Sumunod sa babae…

Yan ang aking weakness…

Hahahahaha!

Talagang nagpagalingan pa kami ni Petsay sa pagpresent ng aming pang foodtrip, siyempre kailangan hindi lang masarap ang lasa, masarap din sa mata.

Masarap magluto, at medyo nakakapaso, ewan ko nga ba kung bakit nananakit yung manitka eh hindi ko naman siya inaano… pero ang foodtrip na ito ang isa sa pinakamalupit…

Dalawang veggie paratha, dalawang drumstick, at isang damukal ng letter french fries. Yan ang aming inihain sa aming sarili, kung makikita sa larawan ay kokonti lang ang nakalagay na french fries sa aking plato, yan ay dahil hindi kasya ang natitirang alpabeto na nakahiwalay sa isang mangkok.

Ang fried chicken, masarap, si petsay ang nagluto at nagtimpla ng pampalasa nito, ang french fries naman at medyo mas masarap lang ng konti sa french fries ng Mcdo, Ngunit ang Veggie Paratha…

Isa lang ang kinain ko… tsk tsk… hindi naman ako racist (masyado) pero lasang indiano siya (kahit hindi pa ako nakakatikim ng taong indiano) at medyo hindi ko kaya yung amoy. Isa lang ang kinaya ko, yung kasunod ay inilipat ko na lang ng lalagyan. Hindi naman masama ang lasa, mas matapang nga lang talaga ang lasa nito kaysa sa batang lumaki sa tondo.

Matapos ang kulitan habang kumakain at nang maubos na ang pagkaing nakahain… isa lang ang aking nasabi…

Pagkatapos niyan, kami ay nagtungo na sa DVD player at TV at nanuod ng prison break DVD na binili ni petsay sa isang indianong nagbebenta ng pirata ng patago. Naalala ko pa rin ang amoy ng paratha… masarap sa una… nakakasawa sa gitna at pag tumagal ay palagay ko ay nakakasuka.

Wala munang diet…

Time out! woot!

Ano ang Al-Pakne?

9 Comments

Ang “Al-Pakne” ay hindi isang tindahan ng arabo, hindi ito bilihan ng carpet at mas lalong pugad ng prostitusyon. Ang Al-Pakne ang computer shop na tambayan ko sa Lucena. Noong hindi pa ako nakakaalis ay palagi akong tumatambay dito, hindi ako naglalaro, tumatambay lang, parang sekyu na nagpupuyat habang nakaupo.

Ang Al-Pakne Computer shop na ang pinaka madalas puntahan ng barkada namin. Pag solo ka kasi at wala kang makasama, pumunta ka lang sa Al-Pakne at tiyak na may kaibigan kang matatagpuan doon. Pangalawang bahay ika nga.

Si Allan ang may “ari” (hahaha) ng Al-Pakne, nakilala namin siya dahil ang barkada namin ang “naka-devirginize” sa kanyang shop. Kami ang mga naunang customer at mga naging parokyano.

Nasa Dubai din si Allan, nauna lang siya sakin ng dalawang linggo. Nagkita na muli kami nitong isang araw lang sa Satwa. Siempre kumakanta ako sa isip ko ng “Its a small world after all…” pumunta kami sa mga kaibigan niyang Lucbanin (taga-Lucban Quezon) at kami (kasama ko si Peach) ay pinakilala sa ating mga kababayan dito.

Dahil feeling namin ay turista kami, nagpasya kaming magkodakan sa isang tabi. Yan si Allan, siya ang Willie Revillame ng Quezon Province. Talaga namang mapapa-wowowee ka sa kanyang kagwapuhan! hahaha! Hindi namin kasama si Peach Dahil siya ang kumodak sa amin. Nasa likod namin ang tallest Building sa buong mundo, and Burj Dubai.

Matapos naming pumunta sa flat ng mga taga-Lucban, sinamahan namin si allan na maghanap ng “tocino” at “tender juicy” na talaga namang napaka-makatas! Sa isang 24 hour grocery store kami nakatagpo ng mailap na hotdog.

Matapos ang pagbili niya ng naglalakihang hotdog, Inilibre niya kami ni Peach ng shawarma. Wow libre! game ako diyan! hahaha!

Masarap siya sa halagang 3 Dirhams (P33.00) at malasa. Hindi ko lang alam kung ang naaamoy ko bang sibuyas ay yung nasa shawarma o yung bumbay na kahero. hahaha!

Older Entries

%d bloggers like this: