Home

Ang Ulilang Lubos pt.2

2 Comments

May liwanag ang buhay -Meralco

Bago tunghayan ang karugtong ng kwento ng buhay ni Jeff, basahin muna ang unang bahagi ng kwentong ito dito.

Ikalawang yugto

Nabitawan ni Jeff ang tatlong manggang tangan niya nang siya’y bumaba ng puno. Nawala ang kanyang gutom at gumulo ang kanyang isipan.

“Sino ho ba kayo atΒ  ano po ang nangyari kay itay?” Sambit ni Jeff habang nanginginig ang kanyang boses.

“Ako si Orlando, ninong mo ako. Ang tatay mo, nadisgrasya!!!” Ang nakakagulat na sagot ng misteryosong lalaki.

“Ako ho si Jeff, ikinagagalak ko po kayong makilala kahit ang hatid ninyo ay masamang balita. Ano ho ang nangyari kay itay?” Gulat na tanong ni Jeff.

“Ang tatay Tayso mo! Diyos ko po! Nadisgrasya! Dinala sa ospital!!!” Sagot naman ni Orlando habang kumukumpas pa ang kamay na parang kasali sa isang oratorical contest.

Dagliang tumakbo si Jeff papasok sa kanilang munting kubo at hinablot ang kinakalawang niyang alkansya ng Nido… “Nutritious Milk for Growing Kids”. Kumuha rin siya ng ilang damit na pamalit ng kanyang ama at dali-daling tiniklop ang paboritong nitong Good Morning towel.

Sumakay si Jeff sa tricycle ng kanyang “Ninong”. Sa kabilang bayan pa ang ospital kaya kinuha niya ang pagkakataong iyon para subukang bilangin ang laman ng kanyang alkansya. Pinaharurot ni Orlando ang kanyang tricycle sa bilis na 30km/h, animo’y isang naghihingalong kabayo ang kanyang tricycle. Sabay sa tugtuging “Moves Like Jagger” ng dumadagundong na sound system ng tricycle ni Orlando, pilit kinekwenta ni Jeff ang kanyang munting ipon habang nagdarasal na sana’y magkasya ito sa pangangailangan ng ama.

Magaling magmaneho si Orlando kahit mabagal ang kanyang tricycle. Ang tanging kinatatakutan niya sa kalye ay ang multo sa tulay na kung saan ay dapat siyang bumusina upang hindi umangkas ang white lady sa kanya ng libre. May mga pagkakataon na matapos niyang bumusina, nagiiwan ng P20 ang white lady na umaangkas sa kanyang matuling tricycle.

Makalipas ang ilang sandali, natapos ni Jeff ang kanyang pagbibilang. Ikinagulat niya na sa paunti-unti niyang pag-iipon, nakalikom siya ng P8,888. Biglang pumasok sa kanyang isipan ang pagsali sa mga multi-level marketing business. Naglaro sa isipan niya ang mga salitang “Extra-income, tseke, pairing bonus, cash out, at Power”. Ang P8,888 ay pwede na niyang gamitin para sa ikauunlad nilang dalawa ng kaniyang ama, ngunit naisip din niya na mas kailangan ng kanyang ama ang pera sa panahon ngayon lalo na’t siya’y nadisgrasya.

Naiinip na si Jeff sa malayong biyahe na kanilang tinatahak. Naisip niyang magtanong kay Orlando kung paano niya naging ninong ito, gayong ngayon lamang niya ito nakita.

“Paano ko ho ba kayo naging ninong gayong ngayon ko lang kayo nakita?” Tanong ni Jeff.

“Ano kamo iho?, hindi kita marinig.” Balik ni Orlando.

“Paano ko ho ba kayo naging ninong gayong ngayon ko lang kayo nakita?” Tanong ulit ni Jeff.

Hininaan ni Orlando ang volume ng kanyang sound system sa tricycle na kasalukuyang nagpapatugtog ng “Cemetery Gates” ng Pantera.

“Paano ko ho ba kayo naging ninong gayong ngayon ko lang kayo nakita?” Pangatlong ulit na tanong ni Jeff.

“Isa akong dating OFW, matagal akong nagtrabaho sa Czechoslovakia. Kababata ko ang tatay mo.” Sagot naman ni Orlando.

Hindi na kinausap ni Jeff si Orlando matapos ang tanong niyang iyon. Pakiramdam niya’y nadidistract ang kanyang ninong Orlando pag kinakausap niya habang nagmamaneho.

Malapit nang mag alas-diyes ng gabi ng marating nila ang Don Diego Francisco Amorsolo Gerardo del Castro Y Escudero de Garcia Hospital. Ang may ari ng ospital na ito ay si Don Diego Francisco Amorsolo Gerardo del Castro Y Escudero de Garcia, ang pinakamayamang negosyante sa kanilang probinsya. Sadyang napakayaman ng kanilang angkan dahil ang kanyang lolo na lahing kastila na si Don Arnulfo Miguel Escobar Perpecto Cortez del Castro ang nakahukay ng treasure ni Yamashita kasama ang kanyang asawang tsino na si Li Hwa. Sa sobrang yaman nila, hindi mo maaarok ang kanilang ari-arian. Magmumukhang pulubi si Princess Sarah at ang kanyang mina ng mga diyamante. Magmumukhang batang kalye lang si Richie Rich.

Hindi pa man humihinto ang tricycle, sinabihan na agad ni Orlando si Jeff ng “Otoy, bumaba ka na dito at puntahan mo ang tatay mo. Ibibigay ko lang itong susi ng tricycle ko sa valet parking attendant at susunod na ako sayo, bibili lang din ako ng taho latte para makakain ka”.

Bilis-bilisang bumaba si Jeff sa tricycle. Sa kanyang pag takbo, naiwan pa niya ang kanyang mga tsinelas na Rambo. Hindi na ito binalikan ni Jeff, sabik na siyang makita ang kanyang ama at ang kalagayan nito.

Tumakbo siya sa emergency room ng Don Diego Francisco Amorsolo Gerardo del Castro Y Escudero de Garcia Hospital ngunit…

.

.

.

Wala na ang kanyang ama…

Itutuloy…

Bubuyog

2 Comments

kakagaling ko lang sa labas para magyosi, suot ko pa ang shorts ko na pangtulog na medyo maluwag. Umupo ako sa hagdanan sapagkat yun lang ang lugar na hindi masyadong nasisikatan ng araw…

Habang may “ka-text” ako (bobo ako eh, mas mura tumawag dito sa UAE kaysa mag text) at busy sa paghithit ng masustansyang usok. Hindi ko napansin ang bubuyog na umaaligid sa akin. Kakaiba ang bubuyog na ito, iba ang hitsura at palagay ko ay hindi nakaka intindi ng tagalog pag sinabi kong “shooo! shooo!” hindi ko na lang siya pinansin at binigyan ko na lang ng “silent treatment”

Ang tao pag hindi mo pinapansin, nakakahalata at nagkukusa nang lumayo. Ang mga bubuyog hindi…

Pinasok niya ang shorts ko sa pag-aakalang may matamis na pulot-pukyutang naghihintay sa kanya.

agad akong tumayo para lumundag na parang tanga. Nakatingin sa akin ang ibang lahi. sheesh! ang aga-aga eh napahiya nanaman ako. grrr!

WAAAA! pero buti hindi niya ako tinusok dahil ayaw kong may mamaga sa loob ng aking shorts.

Ampf! lesson for the day, wag magsusuot ng shorts na maluwag pag may bubuyog sa paligid at ang bubuyog sa ibang bansa ay hindi nakakaintindi ng tagalog version ng “shoo!”

Alingawngaw

1 Comment

Kanina lang, napahiya ako sa opisina. Nagblush ako na parang isang bata na niloloko ng “uuuuyyyyy dumaan ang crush mo oh! uuuyyyy” nakakahiya talaga….

Nagpopost ako ng bagong press release ng mga companies sa arabian business website, natural nakakainip kaya naman isinalpak ko na sa tenga ko ang “Easy listening” na playlist ko. Sa una ok, nakakrelax, hindi ko nararamdaman yung pressure ng trabaho ko. Unti-unting dinadapuan ako ng antok, nasobrahan sa “malumanay” na musika. Kinuha ko at ininom ang redbull na pinagyelo ko pa sa freezer ng magdamag para baunin sa opisina. Hmmm… epektib… solb…

Bumilis akong magtrabaho at nawala ang antok ko, ngunit ang tugtog sa aking PSP ay “easy listening” pa rin. Hindi ko namalayan na malakas na pala akong kumanta ng “Open Arms” ng bandang journey, nakatingin na pala sakin ang mga kaopisina kong briton.

Anak ng tupa… nakakahiya.

Namula ako…

Hindi ko alam kung lalabas ako para magyosi at matakasan ang kahihiyan…

o magdadala na lang ng wig sa pagpasok ko next time para hindi nila ako maalala.

Sa opisinang hindi masyadong maingay, nangibabaw ang boses ko.

“Sikat” ako… sa maling paraan ampf!

Next time reggaeton na lang or heavy metal papakinggan ko para hindi ko masabayan!

Ang aral na napulot ko? wag kang iinom ng redbull lalo na kung nageemote ka sa mga kantang pinakikinggan mo dahil madadala ka at mapapakanta…

Boo!

Cloud 9!

11 Comments

Cloud 9, isang pakiramdam na napakasarap, isang tsokolateng pinoy na talaga namang hindi mo magiging paborito, ngunit hahanap-hanapin mo pag medyo matagal nang hindi dumadampi sa iyong mga labi ang mala-pulot pukyutang tamis na lasa nito.

Hindi tungkol sa pakiramdam at mas lalong hindi tungkol sa tsokolateng parihaba na maraming mani.

Ang post kong ito ay alay, sa bawat pawis, hirap, sakripisyo na dinaranas ng mga OFW ngayon dito sa Gitnang Silangan.

Tag-init na, karaniwan ay 40 setigrado ang init sa labas, mainit, masakit sa mata. Walang ulap para magbigay lilom (shade) at kung wala kang payong, kotse, space ship, karitela… posible kang maging biktima ng heatstroke, pangingitim, at mahapding balat.

Kung hindi lang ako nagyoyosi (kadiri) ay malamang nakakulong lang ako sa kwarto upang mag-internet. Ngunit kahit na masakit sa mata (kaya lagi akong naka-shades) at medyo “may amoy” ang mga dumadaan sa harap ko ay lumalabas ako ng pinto upang makahithit ng aking lifeline.

Walang clouds dito sa Dubai, at talagang bihira daw talagang umulan dito. Sa dalawang linggo kong ini-lagi dito sa Dubai, marami na akong natutunan, at dapat pang malaman.

  • Mura ang pabango / pamango dito sa dubai, sa halagang 25 Dirhams ay makakabili ka na ng pabango na “mamahalin” kung ikukumpara sa Pinas. Ngunit kahit mura ang pabango / pamango ay talaga namang nakasusulasok ang “aroma” ng mga makakasalubong mo sa kalye. Hindi ako racist, hindi rin ako mapanghusga, ngunit isama mo na ako sa pinoy na hindi naligo ng 3 araw, wag lang sa ******** na hindi naligo ng isang araw! luluhod na lang ako sa munggo!
  • Mura ang TV dito sa Dubai. Kanina lang ay sinamahan ko ang aking flat mate na si Nonoy upang bumili ng TV. Wala na kasi ang TV namin sa kwarto (hindi ko na rin naabutan noong dumating ako dito) at wala nang mapagsaksakan ng xbox 360 at DVD player. Naglakad kami sa Satwa upang maghanap ng telebisyong mura ngunit maganda. Sa isang tindahang punong puno ng kahon at iba’t ibang aplayanses kami napadpad, ngunit naghanap pa kami ng ibang tindahan na sakaling magbigay samin ng libre discount. Nang nakapag desisyon na kaming bumili ay minarapat ni Nonoy na ilibre kami ng tig-iisang shawarma at sofdrinks. Isang patibong na aming kinagat. Matapos nito, bumalik na kami sa tindahan upang bilhin ang 21″ LG Flatron na TV sa halagang 400 Dirhams. Mura… kasi isa lang ang channel, yung puro kulay lang. hahaha! pero sulit na sa halagang iyon ang TV na aming nasungkit sa murang halaga.

Ang kapalit sa patibong na shawarma???

Binuhat namin ang napakabigat na TV ng halos 4 na bloke, pagdating sa bahay ay tunaw na agad ang aking kinaing shawarma at lumabas na sa pawis ko ang ininom kong Mirinda.

  • Ang mga pinoy ay pawisin. Kung ikukumpara ang suot ng mga Pinoy sa suot ng mga “Locale” dito ay parang palaging susugod sa beach. Ngunit palaging pawisan. Ang mga “Locale” naman ay balot na balot ang katawan ngunit hindi pinapawisan. Hindi naman siguro sila naglalagay ng anti-perspirant sa mukha kaya wala kahit isang butil ng pawis.
  • Mahirap maghanap ng trabaho. Matagal ang reply / sagot ng mga employer. Hindi kagaya sa Pinas na halos kulang na lang ay punitin ang suot mong long sleeves para lang maipasok ka sa callcenter. Ngunit naniniwala ako na walang mahirap sa isang taong nagsusumikap, kaya kahit na 2 weeks na ako dito ay walang humpay akong nagpapasa ng aking CV sa kung saan-saang website. Pati Oil company na may ari ng isang malaking oil rig ay pinagpasahan ko na kahit na wala naman akong alam sa “pipe installation” hahaha!
  • Mura ang chocolate. Naging maagang habit ko na dito ang maglakad ng kaunti tuwing gabi. Ito ay para maibsan ang aking pananabik sa pagbubuhat, mahal ang gym dito. Mayroong mura at talaga namang mamamayat at mamumutla ka daw pag nakita at naamoy mo na ang umaalingasaw na “manly” sweat ng ibang lahi. Kaya sa bawat pagkakataon na maglalakad ako, hindi ko naiiwasan na hindi dumaan sa West Zone. Isang malaking 24 hour grocery sa tapat ng aming villa. Pagpasok ko sa loob, deretso na sa “chocolates and sweets” isle at sa halagang 2-3 dirhams ay may malinamnam na tsokolateng pupuksa sa kalungkutan ko habang naglalakad. Habang naglalakad ako, nakakasunog ako ng sobrang “baby fats” ko, pero habang naglalakad din ay may hawak akong chocolate sa isang kamay, dagdag sugar para sa aking enerhiya. Dagdag-Bawas lang… parang eleksyon sa Pinas. Hahahaha!

Malayo na sa ulap ang naisulat ko… bangag nanaman ako sa pagpupuyat. hehe! Sa mga darating na araw ay marami pa akong matutuklasan tungkol dito sa Lugar na unti-unti ko nang minamahal dahil sa makulay, mainit, mabango (ang pinoy), at mapaglarong kultura ng Dubai.

πŸ™‚

Food Trip sa Flat Y-9!

16 Comments

Diet

D-I-E-T

Diet

Kung matagal-tagal ka nang umaaligid sa aking blog, alam mo na siguro na medyo bumubuhat ako ng konti at may sinusunod akong diet at green tea (C2 haha!) Epektib naman dahil kahit papano ay nabawasan akong aking “baby fats” sa tagiliran.

Hindi pa ako nakakapag buhat dito sa dubai, ang tanging exercise ko lang ay noong nagkaroon kami ni petsay, ni tito sonny (tatay ni petsay) at kuya boy (siga ng Satwa) sa Jumeira beach. Matapos ang mahabang lakarin… balik nanaman ako sa pagkain ng nag-uumapaw na kanin at malasang ulam.

Kahapon, pumunta sa kanya-kanyang party ang mga tao dito sa flat namin, Sina tito Sonny at tita Malou ay pumunta sa 1st party ng Dubai chapter ng Adamson alumni. Si ate Jacklyn (tita ni petsay) ay pumunta sa chikka grill kasama si Andrew (pinsan ni petsay) Si Nonoy naman at kuya boy ay wala pa at nasa trabaho pa.

Habang walang tao at kami lang ni Petsay ang natira sa flat…

Nakaisip kami ng isang bagay…

Isang bagay na masarap…

Nakakabusog…

…Shawarma

Ngunit ang shawarma ay panimula pa lang sa nakaambang katakawan na aming pinaplano, nagdesisyon kaming kumain muna ng shawarma bago kami magtungo sa West Zone, Isang 24 hour grocery. Bumili kami ng mga kailangan namin para sa food trip, French fries, Drumstick, at paratha.

Isang mainit na kawali ang sumalubong sa Veggie Paratha (Indian bread) na aming binili, sumunod dito ang french fries at fried chicken.

Pagkain…

Sumunod sa babae…

Yan ang aking weakness…

Hahahahaha!

Talagang nagpagalingan pa kami ni Petsay sa pagpresent ng aming pang foodtrip, siyempre kailangan hindi lang masarap ang lasa, masarap din sa mata.

Masarap magluto, at medyo nakakapaso, ewan ko nga ba kung bakit nananakit yung manitka eh hindi ko naman siya inaano… pero ang foodtrip na ito ang isa sa pinakamalupit…

Dalawang veggie paratha, dalawang drumstick, at isang damukal ng letter french fries. Yan ang aming inihain sa aming sarili, kung makikita sa larawan ay kokonti lang ang nakalagay na french fries sa aking plato, yan ay dahil hindi kasya ang natitirang alpabeto na nakahiwalay sa isang mangkok.

Ang fried chicken, masarap, si petsay ang nagluto at nagtimpla ng pampalasa nito, ang french fries naman at medyo mas masarap lang ng konti sa french fries ng Mcdo, Ngunit ang Veggie Paratha…

Isa lang ang kinain ko… tsk tsk… hindi naman ako racist (masyado) pero lasang indiano siya (kahit hindi pa ako nakakatikim ng taong indiano) at medyo hindi ko kaya yung amoy. Isa lang ang kinaya ko, yung kasunod ay inilipat ko na lang ng lalagyan. Hindi naman masama ang lasa, mas matapang nga lang talaga ang lasa nito kaysa sa batang lumaki sa tondo.

Matapos ang kulitan habang kumakain at nang maubos na ang pagkaing nakahain… isa lang ang aking nasabi…

Pagkatapos niyan, kami ay nagtungo na sa DVD player at TV at nanuod ng prison break DVD na binili ni petsay sa isang indianong nagbebenta ng pirata ng patago. Naalala ko pa rin ang amoy ng paratha… masarap sa una… nakakasawa sa gitna at pag tumagal ay palagay ko ay nakakasuka.

Wala munang diet…

Time out! woot!

Fiesta Despedida! Eto Ang Sayo 3rd month special!

20 Comments

Today, 3 months na ang blog ko. Salamat sa mga bumibisita at sumisilip sa munting pitak kong ito. πŸ™‚

Salamat sa kapangyarihan ng siyensiya, naretrieve ko ang mga naburang pictures sa memory stick ko gamit ang isang libreng program (na buti na lang at walang virus) galing sa internet na ang pangalan ay Pandora. Sa wakas, matatapos ko na ang post na ito. Malamang ito ang huling post ko habang nasa bansang sinilangan pa ako.

Sabado nang magtungo ako sa bahay nina Bluep, inanyayahan niya kasi ako at ang aking kuya (na kaibigang malapit niya) na mananghalian sa kanilang hacienda. Naghanap ako sa paligid ng kanyang malawak na bakuran ng kabayo, baka kasi maka-libre ako ng horseback riding. hehe! Malawak ang lupain nina Bluep, pero napakasimple niyang tao (hindi bola yan) nais ko na siyang bansagang “Bluepanjeet, Lord of Doring court” na parang si Cedie, ang munting prinsipe kaya lang ay tinawanan niya lang ako. Wala rin akong masabi sa pagkaing inihain sa amin, natuwa ako sapagkat ang mga pagkaing iyon ay hindi ko na matitikman sa dxb kaya mas marami ang ulam ko kaysa sa kanin (diet mode). Matapos ang tanghalian, may bote na agad ng beer kaming hawak na parang may nagbabadyang isang malupit na inuman.

Ang beer pala ay parang panulak lang sa talaga namang nakakabusog na piging! nasundan pa ito ng dalawang malaking bote ng Brandy na inangkat pa mula sa mga kastila. Sadyang ang inumang iyon ay nakakatuwa, puno nang palitan ng mga kuro-kuro, at kwentuhan ng mga kalokohan.

Happy Fiesta!

Sa larawan sa itaas, makikita (from left to right) si Bluep, Ako, si Dennis (kaibigan din nina kuya), at ang kuya kong mas mukhang bata pa sakin. Nag-iinuman na kami sa pagkakatong yan, mga bandang alas-2 y medya na ng hapon kinunan ang litratong iyan, hindi pa kami lasing… nakainom lang…

Ngunit nakakahiya (blushing) ang mga sumunod na tagpo…

Sa may di kalayuan, nakarinig ako ng isang tinig…

Isang tinig na dahilan para lumingon ako…

Sa videoke…

Boses ng isang babae… na pinsan pala ni Bluep…

Hindi ako magaling kumanta, nabanggit ko na yan sa iba kong post, pero alam ko kung ano ang pangit at palyadong boses. Sa pagkakataong iyon, hindi ko naiwasang mamangha sa malamig at napakagaling na boses ng pinsan ni Bluep na itago na lang natin sa pangalang Jemae.

Hindi ko rin maiwasang lumingon hanggang mahalata na ako ni Dennis at biniro ako na wag na daw akong pumunta ng dxb dahil nandito na daw sa harapan ko ang dahilan. hahaha! At dahil sa kantiyaw at “setup” sakin ng kuya ko, ni Bluep at ni Dennis, napa-duet tuloy ako sa kanya. Naging crush ko tuloy siya agad. haha!

Singing...

Blushing Moments haha!

Hindi ako balladeer at hindi ako sanay makipag-duet pag kumakanta. Pero naging madali ang lahat dahil nakainom ako, medyo malakas ang loob… hahaha!

Isang malaking ngiti...

Hindi ko maiwasang ngumiti… Bakit kaya? πŸ™‚

Mahiyain daw oh! hahaha!

…Hindi ko maiwasang ngumiti dahil minsan lang ako nakipag-duet, tapos napakagaling pa. Hindi rin ako masyadong lumalapit sa kanya, hindi dahil mahiyain ako, kundi dahil nangingitim ako lalo pag pinagtabi kami. huhuhu! Pero pramis! ang galing niya.

Hmm… nag pramis ako sa sarili ko na hindi ako mag-oopen ng mga ganyang topic sa blog ko. This one is an exemption.

Natapos ang inuman sa bahay nina Bluep ng nakita ko sa aking relo na 7:30 na ng gabi. May pa despedida sakin ang kaibigan ko, isang surprise na nalaman ko rin naman dahil sa galing ng aking radar.

Nahihilo ako ng biglang may nagdoorbell sa aming bahay, si jobel pala ay nasa labas na. Wala pang 15 minutes, dumating na ang iba ko pang kaibigan na may dalang isang cake… Speechless ako nang makita ko ang cake na ibinigay nila… Natuwa ako sa nakasulat…

Maraming salamat sa inyo!

Eto naman ang sayo!

Nagulat ako sa nakasulat… at may mapa pa ng Pilipinas! Salamat talaga!

Kainan na!

Kainan na! medyo matitino pa sila sa larawang yan… wala pang alak. hehe!

Yummy!

Sa larawan sa itaas, makikita ang keyk na napapalibutan ng makukulay na prutas. Yummy!

Eto na ang alak!

Hindi ako “bias” at mas lalong wala akong favoritism, nagkataon lang na sa picture na ito, si emoboyblue nanaman ang “bida” ang pogi kasi niyang nilalang na yan. Kaya mapapansin ninyo na ayaw kong tumabi sa kanya… yan ay dahil pumapangit ako. hahaha!

Friendster...

Nais ko rin magpasalamat kay Benjie alyas bulutong dahil sa iaaalay sana niyang wine sakin. Sayang lang at na-confine siya. Pagaling ka pare!

Mamimiss ko sila...

Hindi ako magbabanggit ng kung anu-ano pang paligoy ligoy para sa mga kaibigan kong ito, sila rin kasi ang ipopost ko sa mga darating na araw… isang sentence lang… “Mamimiss ko sila…”

Party with College F___ fest red cups!

From left to right > Meyn, Duduy, Pure, Em, Alfie, Marc, RB, Ako, Karen, Allan, Roi, Jobel, Gsel, Raquel. Si Andre ang kumuha ng “kodak” kaya wala siya sa picture. Hindi ko alam kung sinasadya yun kasi may timer naman yung camera eh… hahaha!

Hindi ko akalaing ganito karami ang pupunta, pero sa totoo lang, halos kalahati pa lang yan ng barkada, ang iba ay nasa maynila, nagtatrabaho, nasa ibang bansa… nauubos na kami isa-isa… pero matibay pa rin… “SOLID”

At para sa grand finale… ang larawang ito ang magpapatunay na kahit na ilang oras na ang nakaraan ay may “tama” pa rin ang alak na ininom ko sa bahay nina Bluep

I\'m too sexy for my shorts...

Si Andre at Arbby, tulog na… ganyan naman palagi sila, nag-iinom tpos matutulog kaya sanay na kami.

Para sa lahat ng pumunta, maraming salamat! πŸ™‚ Salamat din kay Bluep sa pag-imbita sa Fiesta! πŸ™‚

Michael Jackson + Bollywood = dance dance revo!

8 Comments

[Warning] May cause last song syndrome… you have been warned.

Mother’s Day ngayon, pero tanghali na naman akong gumising, lasing nanaman ako kagabi, at kulang nanaman sa tulog.

Kanina pag gisiing ko ginawa ko ang aking daily routine. On ng laptop, punta sa banyo, hilamos, on ng router, upo sa harap ng internet at yosi.

Dahil umuulan at medyo depressing ang panahon, naghanap na lang ako ng mga nakakatawang youtube clips, nagsimula ako sa mga bloopers, at mga live tv shows na “sumabit” masarap manuod ng nakakatawa pag bagong gising ka lang. Nakakawala ng lungkot at parang gumaganda ang makulimlim na araw ko.

Nang nagsawa na ako sa mga clips at medyo nagutom na ako, umakyat na ako sa taas (kasi sa basement ang kwarto ko) upang kumuha ng pagkain. Pagbalik ko, naisipan kong hanapin ang video ko dati sa youtube.

Eto na…
Nang ginamit ko ang keyword na “mix glorioso” wala ang video ko. Ang lumabas ay mga italian football game (Proud ako na may Glorioso St. sa Rome!) at kung anu-ano pang video na iba ang lengwaheng gamit. Sa dulo ng search page, isang video ang tumawag sa aking attensyon. Isang video na hanggang ngayon ay inaawit ko sa aking isipan. Goli Mar!

Anak ng tokwa… Michael Jackson + Indian Entertainment = Last Song Syndrome at Masakit na tiyan kakatawa! Do the math! hindi mo na kailangang maging henyo! haha!

Eto ang unang video… ito yung original. Pansinin niyo na ang beat ng kanta ay parang “Thriller” ni MJ na medyo mas pinabilis at mas ginawang kaindak-indak!

Dati pa akong tuwang tuwa sa choreography ng mga indiano, kahit kasi modern times na eh ang dance step nila ay nakakatawa ngunit punong puno ng kanilang kultura. Naaalala ko pa noong high school pa ako, pantanggal ko ng inip ang mga palabas sa “SAHARA”, isang cable TV channel na parang TFC ng mga indiano dito sa Pilipinas. Mababaw ang kaligayahan ko pagdating sa entertainment, kahit hindi ko naiintindihan ang mga sinasabi nila ay nalilibang naman ako.

Hindi ko Alam ang ibig sabihin ng salitang “Goli Mar” pero binuo ang araw ko ng kakatwang bidyong ito.

At dahil sa related links ay merong “Goli Mar” na may english translation, ishe-share ko na rin sa inyo upang lubos ninyong maunawaan ang ibig sabihin ng kantang ito.

Ayon sa aking masusing paghihimay-himay ng mga nakita ko sa bidyo, may magkasintahan na naglalampungan sa isang madilim na bahagi ng bukid. Ang babae ay may kasuotang “80’s” ang dating, ang lalaki naman ay may suot na jacket na katulad ng kay Michael Jackson. Kung mamalasin ka nga naman ay biglang may susulpot na mga zombie sa inyong paligid, kakagatin ka upang ikaw ang maging “pinuno” ng kanilang dance troupe. Nagsimula nang magsayaw si ginoong “goli mar” at mukhang takot na takot ang babae hindi dahil naging mukhang chipipay na zombie ang kanyang nobyo, kundi dahil na turn off siya sa “horny looks” nito sa 00:15 noong bidyo. Nagtititili ang babae sapagkat masyadong pwersado si “goli mar” sa kanyang mga dance moves at natatakot siya na baka ganun din siya “umindak” sa kama.

Ang moral ng istorya ay wag maglapungan sa lugar kung saan may magagaling sumayaw na zombie. Pumunta na lang sa CCP at mag-bike, or sa luneta para mag picnic. Iwasan ding magsuot ng katulad ng jacket ni Michael Jackson, at palaging magdasal… na sana, hindi ganun ka-pwersado magsayaw ang iyong nobyo o nobya lalo na kung nasa sosyal na lugar kayo.

GOLI MAR! (MAR MAR MAR MAR MAR MAR)

BWAHAHAHA!

Older Entries

%d bloggers like this: