Ikalawang Yugto

Sa pagkakataong ito, nalaman ko na ang mga kasabay ko pala sa interview ay mga magiging ka-batch ko rin. Isang buwan ang training, maraming benefits, masaya, yun nga lang nakakapuyat talaga.

Ibat-ibang kwento ng buhay ang aking natunghayan sa loob ng callcenter, mga kwento ng panghihinayang, pananabik sa pamilya, kakulangan sa oras, pagsisisi. Ang pinakabata sa batch namin ay 20 taong gulang, ang pinakamatanda ay 53.

Masaya mag training, makulit at magulo. Sinong magaakala na hindi ako tatagal sa trabahong ito.

Natapos ang Training at nakapasa naman halos lahat. Akala namin ay ganun na lang kadali yun. Halos lahat kasi ay baguhan lang. Puro petiks lang nasa isip namin. Ano bang pakialam ko sa lecheng Avaya na yan. Pinagaralan din namin ang mahiwagan paraan ng pag “Haduken” para makaiwas sa calls.

Hindi madali mag call center. Yan ang tinanggap ko sa sarili ko. Hindi ko kinaya ang stress at ang pakiramdam ng palaging puyat. Siguro ay nabigla ako dahil hindi ko naman inaasahan na magiging ganun pala kahirap. Malaki ang naitulong sa akin ng unang trabaho ko. Verizon Tech support ako noon, at marami akong natutunan. Sa kasawiang palad, nag AWOL ako after 3 months.

Ang moral lesson sa pangalawang yugto?

Huwag maging pabaya sa sarili at isiping mabuti kung “worth it” ba ng pagod, puyat at stress ang iyong trabaho. Wala nang kwenta ang inipon mo pag patay ka na.