Home

Eto Ang Sayo Presents: Isang Daan na! Sampung Libo Pa!

19 Comments

Una sa lahat, maraming sa lamat sa lahat ng bumibisita sa aking blog kahit na medyo namahinga ako sa pagsusulat sapagkat kailangan kong maghanap muna ng trabaho. Mahirap, nakakapagod, nakakaduling, nakakagutom, nakaka-irita, nakakapraning… yan ang mga nararamdaman ko habang naghahanap ng trabaho, at sa kadahilanang nangako akong hindi magsusulat hanggat hindi nakakahanap ng trabaho na uukit sa aking kinabukasan dito sa Dubai, tiniis ko ang pangangati ng aking mga daliri upang isulat sa blog ko ang aking saloobin, nararamdaman, kalokohan at pang araw-araw na adventure.

Sa makatuwid, may trabaho na ako, at mukhang mag-eenjoy ako bilang isang web content executive ng isang malaking magazine publishing company dito sa Dubai.

Ika-100 post ko ito, at nagkataon din na pumasok ngayong araw na ito ang ika-10,000 bisita ng aking blog, sayang lang sapagkat nanalo sana siya ng iPod kung nagpakilala siya at nag-iwan siya ng comment na siya ang bumuo ng aking ikasampung libong bisita. hehe! Noong ika-19 din ng Hunyo ay 4th month Birthday na ng Eto Ang Sayo! yahoo!

Natutuwa rin ako dahil maraming nagreact sa Last post ko, Buti pa kayo, naririnig ninyo at naiintindihan ang nais kong iparating, eh siya hindi, hindi nga ata niya alam na may blog ako eh! hahahaha! natutuwa ako pag nababasa ko ang inyong mga komento, kung pwede lang ay hihilingin ko sana na “i-spam” ang kanyang e-mail ng link sa post kong yon, ngunit iyon ay isang krimen sa mundo ng internet, at baka ma-violate ko ang kanyang privacy.

Ano ang “bago?” at ano ang mga susunod na “plano?”

  • Una, Salamat sa idea ni bluepanjeet at sa pagtuturo niya sa akin ng kabutihang asal upang ipagpatuloy ang aming munting misyon ng pagpapakilala sa mga newbie na tulad ko sa mundo ng blogosphere, magkakaron na ng bagong batch ng newbies corner at kung newbie ka at nais mo ng isang banner na may link papunta sa iyong blog gaya ng nakikita mo diyan sa tabi ng screen mo, ay mag-iwan lang ng link sa pahinang ito. Ito ay munting tulong lang na ibinabalik ko dahil minsan ay naging “newbie” rin ako. 🙂
  • Pangalawa, inaanyayahan ko ang lahat ng mga manunulat, blogger, o blagista na taga Quezon na sumali sa “Kabataq” madali lang ang pagsali at sadyang ikagagalak ka naming makasama sa aming munting samahan. Kung nais sumali, ay puntahan mo lang ang link na ito o pindutin mo lang ang napakagandang logo na matatagpuan sa tabihan. Hindi na kailangang lakipan ng 3 pirasong balat ng tide, lagdaan, at ihulog sa pinakamalapit ng drop box ang inyong registration form, ang kailangan lang ay 3 minuto ng iyong oras (depende sa bilis mong mag-type).
  • Pangatlo, sisimulan ko na ang aking self-hosted na blog 2-3 buwan mula ngayon. Gusto ko lang munang tutukan ang aking trabaho at magsanay, para kahit may trabaho ako ay hindi na magiging “hassle” sakin ang mag manage ng 2 blog, Ang “Eto Ang Sayo!” at ang “????.com” na wala pang pangalan hanggang ngayon dahil masusi ko pang iniisip ang magiging domain name ng aking “OFW centered” blog na ang mga detalye at nilalaman ay akin ding sinasaliksik upang maging mas “useful” ito sa mga magbabasa.
  • Pang-apat, Magkakaron ng iba’t-ibang surpresa sa self-hosted kong blog, pati na rin ang “Eto Ang Sayo” maaaring ito ay sa pamamagitan ng cake, clown, bulaklak, pritos ring, chocnut o papremyo na ipapadala ko sa mananalo. 🙂 hehehe! Abangan…
  • Panglima, bago na ang aking header picture na kanina lang kinunan, siyempre dapat mukhang nag-iisip ako at nagpapaka-emo pero sa totoo lang, pinagpapraktisan lang ako na kuhanan ng litrato.

Sa ngayon, yan pa lang ang naiisip kong mga plano sa maliit na pitak kong ito… Dadagdagan ko na lang kung may nakaligtaan ako. Kung may suggestion naman kayo or hiling ay magiwan lang ng mensahe dito.

Hindi ninyo alam kung gaano ako kasaya na bumalik sa pagsusulat, isang bagay na aking isinakripisyo para lang maiayos ko muna ang buhay ko dito sa gitnang silangan, ang dami kong utang sa mga bumibisita sa blog ko, lalo na sa mga bagong “mukha” na nakikita kong aktibong naglalagay ng comment sa aking mga munting post… Parang pakiramdam ko tuloy ay napag-iwanan na ako… hehe…

Hindi biro ang magpost araw-araw gaya ng ginagawa ko noong mga nakaraang buwan, halos araw-araw, walang mintis, at palaging may bago. Naging “hitik na hitik” ang blog ko ng mga kalokohan at kwento ko. Kaya nahirapan din ako ng pagdisisyunan kong iwan pansamantala ang Eto Ang Sayo.

Dumating din sa punto na ayaw ko nang ituloy ito… Ngunit dahil sa suporta ng ilan sa aking “malalapit” na kaibigan (uuyy… sino kaya yun?? hahahaha!), nagbago ang isip ko (at puso ko ata nagbago rin, haha!).

Muli… Maraming salamat 🙂

mixglorioso… signing on!

I’m back! Yahooo!!!

Advertisements

Let’s just say…

18 Comments

You’re the biggest mistake I’m willing to do over and over again until I make it right…

Cloud 9!

11 Comments

Cloud 9, isang pakiramdam na napakasarap, isang tsokolateng pinoy na talaga namang hindi mo magiging paborito, ngunit hahanap-hanapin mo pag medyo matagal nang hindi dumadampi sa iyong mga labi ang mala-pulot pukyutang tamis na lasa nito.

Hindi tungkol sa pakiramdam at mas lalong hindi tungkol sa tsokolateng parihaba na maraming mani.

Ang post kong ito ay alay, sa bawat pawis, hirap, sakripisyo na dinaranas ng mga OFW ngayon dito sa Gitnang Silangan.

Tag-init na, karaniwan ay 40 setigrado ang init sa labas, mainit, masakit sa mata. Walang ulap para magbigay lilom (shade) at kung wala kang payong, kotse, space ship, karitela… posible kang maging biktima ng heatstroke, pangingitim, at mahapding balat.

Kung hindi lang ako nagyoyosi (kadiri) ay malamang nakakulong lang ako sa kwarto upang mag-internet. Ngunit kahit na masakit sa mata (kaya lagi akong naka-shades) at medyo “may amoy” ang mga dumadaan sa harap ko ay lumalabas ako ng pinto upang makahithit ng aking lifeline.

Walang clouds dito sa Dubai, at talagang bihira daw talagang umulan dito. Sa dalawang linggo kong ini-lagi dito sa Dubai, marami na akong natutunan, at dapat pang malaman.

  • Mura ang pabango / pamango dito sa dubai, sa halagang 25 Dirhams ay makakabili ka na ng pabango na “mamahalin” kung ikukumpara sa Pinas. Ngunit kahit mura ang pabango / pamango ay talaga namang nakasusulasok ang “aroma” ng mga makakasalubong mo sa kalye. Hindi ako racist, hindi rin ako mapanghusga, ngunit isama mo na ako sa pinoy na hindi naligo ng 3 araw, wag lang sa ******** na hindi naligo ng isang araw! luluhod na lang ako sa munggo!
  • Mura ang TV dito sa Dubai. Kanina lang ay sinamahan ko ang aking flat mate na si Nonoy upang bumili ng TV. Wala na kasi ang TV namin sa kwarto (hindi ko na rin naabutan noong dumating ako dito) at wala nang mapagsaksakan ng xbox 360 at DVD player. Naglakad kami sa Satwa upang maghanap ng telebisyong mura ngunit maganda. Sa isang tindahang punong puno ng kahon at iba’t ibang aplayanses kami napadpad, ngunit naghanap pa kami ng ibang tindahan na sakaling magbigay samin ng libre discount. Nang nakapag desisyon na kaming bumili ay minarapat ni Nonoy na ilibre kami ng tig-iisang shawarma at sofdrinks. Isang patibong na aming kinagat. Matapos nito, bumalik na kami sa tindahan upang bilhin ang 21″ LG Flatron na TV sa halagang 400 Dirhams. Mura… kasi isa lang ang channel, yung puro kulay lang. hahaha! pero sulit na sa halagang iyon ang TV na aming nasungkit sa murang halaga.

Ang kapalit sa patibong na shawarma???

Binuhat namin ang napakabigat na TV ng halos 4 na bloke, pagdating sa bahay ay tunaw na agad ang aking kinaing shawarma at lumabas na sa pawis ko ang ininom kong Mirinda.

  • Ang mga pinoy ay pawisin. Kung ikukumpara ang suot ng mga Pinoy sa suot ng mga “Locale” dito ay parang palaging susugod sa beach. Ngunit palaging pawisan. Ang mga “Locale” naman ay balot na balot ang katawan ngunit hindi pinapawisan. Hindi naman siguro sila naglalagay ng anti-perspirant sa mukha kaya wala kahit isang butil ng pawis.
  • Mahirap maghanap ng trabaho. Matagal ang reply / sagot ng mga employer. Hindi kagaya sa Pinas na halos kulang na lang ay punitin ang suot mong long sleeves para lang maipasok ka sa callcenter. Ngunit naniniwala ako na walang mahirap sa isang taong nagsusumikap, kaya kahit na 2 weeks na ako dito ay walang humpay akong nagpapasa ng aking CV sa kung saan-saang website. Pati Oil company na may ari ng isang malaking oil rig ay pinagpasahan ko na kahit na wala naman akong alam sa “pipe installation” hahaha!
  • Mura ang chocolate. Naging maagang habit ko na dito ang maglakad ng kaunti tuwing gabi. Ito ay para maibsan ang aking pananabik sa pagbubuhat, mahal ang gym dito. Mayroong mura at talaga namang mamamayat at mamumutla ka daw pag nakita at naamoy mo na ang umaalingasaw na “manly” sweat ng ibang lahi. Kaya sa bawat pagkakataon na maglalakad ako, hindi ko naiiwasan na hindi dumaan sa West Zone. Isang malaking 24 hour grocery sa tapat ng aming villa. Pagpasok ko sa loob, deretso na sa “chocolates and sweets” isle at sa halagang 2-3 dirhams ay may malinamnam na tsokolateng pupuksa sa kalungkutan ko habang naglalakad. Habang naglalakad ako, nakakasunog ako ng sobrang “baby fats” ko, pero habang naglalakad din ay may hawak akong chocolate sa isang kamay, dagdag sugar para sa aking enerhiya. Dagdag-Bawas lang… parang eleksyon sa Pinas. Hahahaha!

Malayo na sa ulap ang naisulat ko… bangag nanaman ako sa pagpupuyat. hehe! Sa mga darating na araw ay marami pa akong matutuklasan tungkol dito sa Lugar na unti-unti ko nang minamahal dahil sa makulay, mainit, mabango (ang pinoy), at mapaglarong kultura ng Dubai.

🙂

Ang bisyo

7 Comments

Almusal :

  • Isang tasang mainit na kape
  • 3 stick ng Gauloises (ang Marlboro substitute ko dito sa Dubai)
  • Shades
  • Pantulog na short na mukhang “pekpek” shorts ng mga nagdadalaga pero panlalaki (hindi ko alam kung maliit ba talaga yung shorts o sikip na sakin)
  • Hilamos ng mukha
  • Labas ng pintuan upang mag-muni muni habang pinagmamasdan at ikinukumpara kung ang suot ba ng kapit bahay naming ibang lahi eh yun pa rin

Yan ang mga ginagawa ko (hindi yan in order) tuwing umaga. Matapos ang routine na yan, job-hunt mode naman sa laptop ko.

Hindi pa rin ako naho-homesick, ang tanging naiisip ko lang na namimiss ko ay ang aking pamangkin na si nicole…

May buhok na si nicole sa picture na yan, at sana hindi na mawala sa mga susunod na chemo niya. Sana pagbalik ko ay longhair na ulit siya gaya noong maliit pa lang siya. Makulit ngunit bibo ang pamangkin kong ito, isang munting anghel na bumago sa buhay ko. 🙂

Eto naman ang pinaka-bagong miyembro ng aming pamilya… si Adrian 🙂

hehehe! cute yan si adrian, manang mana sakin. hehehe! Pamangkin ko siya sa aking kuya. 🙂 Mabait na bata yan ngunit magugulatin. Goo-goo and gaa-gaa’s pa lang naririnig ko sa kanya noong umalis ako, sana pagbalik ko ay marunong na siyang magsalita ng “pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis” ang longest word sa english dictionary. hahaha!

At siyempre namimiss ko rin ang pamilya ko, pero yung mga chikiting pa rin ang lagi ko naaalala lalo na pag may problema ako, nawawala kasi ang kalungkutan at alinlangan pag naiisip ko silang dalawa. 🙂

%d bloggers like this: