Pista sa halos lahat ng bayan sa southern tagalog. Sariaya (agawan festival), Lucban (pahiyas festival), Tayabas (mayohan festival), at Dolores Quezon. Festive mood ang lahat. Masaya. Maraming tao. Maraming pagkain.

Pumunta ang buong pamilya namin sa Dolores quezon, isang lugar kung saan lumaki ang aking mahal na ina. Nandun halos lahat ng aking mga kamag-anak sa mother side. Masaya, maraming pagkain, at marami akong nakain na suman.

Ang bawat bahagi ng bahay ng lola ko sa dolores ay aking pinagmasdang maige. Alam ko kasing matatagalan bago ako makabalik sa lugar na ito. Ang mga pinsan kong mas nakababata sakin ay kinulit ko, ang mga tito at tita ko ay kabiruan ko. Wala akong sinayang na oras. Lahat kami iisa ang nararamdaman. Masaya sila na ako’y pupuntang ibang bansa upan makamit ang aking mga pangarap, pero malungkot sila na mapapalayo ako sa kanila.

Close ako sa mother’s side of the family. Lahat ng kamaganak ko doon ay mahal na mahal ko. Simula kasi pagkabata ko ay sa kanila ako may naaalalang mga nakakatuwang bagay, paglalaro ng bangkang papel tuwing malakas ang ulan, pagsakay sa kariton at karitela na hinihila ng kalabaw ng ni Mamay (lolo), paglalangoy sa sabang (ilog), swimming sa bato resort, pagbibisikleta, pagpunta sa malawak na parang (lupain) pangunguha at pagkain ng rambutan, santol china, santol, lanzones.

Wala akong maalala na masamang pangyayari sa Dolores Quezon. Maliban na lamang sa pagpanaw ng aking Mamay (lolo) noong 1997,t sa pagpanaw ng tita ko. Bukod sa mga yan, wala na akong maalalang may dramahan, at kung anu-ano pang iyakan. Lahat ng memories ko masaya. Lahat.

Hindi ko maiwasang malungkot ng pumunta kami sa bahay ng isa ko pang Mamay (lolo), siya ang kapatid ng yumaong Mamay (lolo) ko. Halos splitting image kasi siya ng aking (mamay) na kahit na isang magsasaka lamang (ngunit tisoy) ay nakapagtaguyod ng isang matibay na pamilya. Doon kami kumain ng tanghalian, pagkatapos noon ay hindi ko maiwasang pagmasdan ang mga larawan sa piano. Mga larawan na nagpaalala sakin na kahit na wala na siya (mamay) ay alam kong proud siya sa amin, lalo na sa kanyang mga apo, at apo sa tuhod.

Naging maganda ang araw ko ngayon, ngunit hindi ko maiwasan na malungkot noong panahon na para magpaalam. Iniwasan kong umiyak, nakangiti lang ako habang nagpapaalam, ngunit sa loob ko, para akong pinupunit na papel. Huling sulyap ko sa kanila noong ibinaba ko ang salamin ng sasakyan, at kumaway ako sa kanila ng aking huling paalam… sabay sambit ng “next year ulit…”

Masayang malungkot, mixed emotions…

Ang irony pa, ang ang ang patron ng Dolores Quezon ay ang Our Lady of Sorrows (Latin: Beata Maria Virgo Perdolens) na may pitong sword na nakatarak sa kanyang puso.

Malungkot ako. Kasi mahal ko sila, at mamimiss ko sila…

Kitakits next year…