Note: Awitin ang sumusunod na salita sa tono ng “May pulis sa ilalim ng tulay”

May butas, ang laki, ng butas, sa ilalim ng dagat…
May butas, ang manok, ng tiyan, sa bigas, sa ilalim ng dagat…
May butas, may pari, may butas, may butas…
May butas ang talong na hilaw sa ilalim ng dagat…

…Magulo…

Ngunit totoo…

Yan ang awitin ng isang baliw na nakatira sa kanto ng street namin. Isang matandang babae na nasa early 50’s. Maraming istorya kung bakit siya nabaliw. Ang sabi ng aking mahal na ina, nakasama pa daw niya noong college ang babaeng iyon sa kursong nursing. Maganda daw at matalino ang babaeng iyon, ngunit sa isang iglap lang, nawala ito sa katinuan. Nagtungo daw ito sa isang liblib na lugar upang maging intern, pagbalik ay tulala na at wala na sa sarili.

Kagabi pag-uwi ko ng bahay, nagyosi muna ako ng isang piraso sa kanto. Andun siya at nakaupo sa lupa. Hindi na ako nagtangkang tulungan siya sapagkat may history siya ng pananakit sa mga taong hindi naman niya kilala. Habang nakaupo ako sa gutter (kanal na may mala-batis na tubig na dumadaloy) pinagmasdan ko siya. Wala akong magawa. Nakakalungkot lang na may mga taong hindi mapaghiwalay ang totoong buhay sa hindi totoong bagay. Napaisip ako… Ano nga kaya ang tumatakbo sa isip ng isang baliw? Naging Psychology student ako noong college bago ako nagshift sa kursong turismo. Hindi ko na naabutan ang pagaaral tungkol sa mga mental patients.

Habang nag-iinit ang puwit ko sa pagkakaupo, tinitigan niya ako… isang malamig na titig na para bang may nais siyang sabihin sa akin, na parang may taong nakakulong sa katawan ng isang may problema sa pag-iisip na gustong sumigaw… Sabay inawit niya ang kantang “may pulis, may pulis sa ilalim ng tulay…” na gamit ang kakaibang lyrics. Kahapon ang post ko ay tungkol sa pagkakamali ko lyrics tuwing kumakanta ako sa banda namin. Parang coincidence na yan ang narinig kong kanta. Mali ang lyrics. Kathang isip ng isang taong walang totoong “reality”, walang kamuang-muang.

Sa may di kalayuan, may mga batang sa tingin ko ay highschool na… tinatawanan nila ang kawawang ale na nakaupo sa lupa at kumakanta gamit ang lyrics na siya lang ang nakakaunawa. Paano nga ba nagkaron ng talong na hilaw sa ilalim ng dagat? siya lang ang nakakaalam, sapagkat sa mundo ng isang baliw, walang imposible.

Sino ba ang tunay na baliw?

Sila ba na walang mundong alam kundi ang sarili nilang reyalidad na tanging sila lang ang may alam at sila lang ang kumokontrol? O tayong mga nasa tamang pag-iisip na gumagawa ng mali at lumalapastangan sa isat-isa? Magulo, ngunit sa mundo ng isang baliw, ang reyalidad ay kaya niyang baluktutin.

Ang mga titig niya sa akin ay nakakatakot… Nanindig ang aking mga balahibo at napahithit ako ng yosi sa kaba… Ngunit habang naglalakad ako pauwi ng bahay, naintindihan ko na ang ibig sabihin ng kanyang titig… isang reyalidad na sakin ay tumama… Isa lang ang kailangan ng mga taong may problema sa pag-iisip… Iyan ay ang kalinga at ang ating pagunawa.

Kakauwi ko lang galing sa Maynila, naisip ko kasing magrelax-relax… as if relaxing naman ang ambyans sa Maynila. Hehe. Nakakapagod ang biyahe… tsk… tsk…

At sa wakas… nagsimula na ang kaibigan kong si Pure (pu-re) na magsulat sa kanyang blog. Matagal ko nang kaibigan si Pure, at tulad ko ay hitik na hitik din siya sa katarantaduhan.🙂 Click niyo lang blog niya sa Blogroll ko.🙂