Haha! Nakalimutan ko na 5 Buwan na ang “Eto Ang Sayo!” ngayong buwan na ito, nagsimula na ulit akong magsulat, nalampasan ko ang mga pagsubok (medyo hehe) pumapayat na ulit ako (asa) at natututo nang maghigpit ng sinturon kahit papaano…

Hindi katulad ng mga nakaraang post ko, hindi espesyal ang post na ito.

Hmmm… Blanko ako… normal ito.

Cheers!

Ang weekend sa Gitnang silangan ay Biyernes at Sabado, Linggo ang simula ng Linggo (ang gulo! waa!) kaya [Weekend Post] ang itatawag ko sa mga post ko na isusulat tuwing weekend.

Isang linggo na ang nakalipas ng pumutok ang balita sa aming opisina na ang aming kumpanya ay inaatake ng aming mga kalaban. Sa madaling salita, parang GMA7 at ABS-CBN.

Nagtatrabaho ako sa isang publishing company dito sa Dubai, Halos karamihan ng makikita mong magazine sa mga grocery, book store, at convenient store ay sa kumpanya namin galing, in other words, parang “SUMMIT MEDIA” sa pinas kung saan sila ang naglalabas ng FHM, Cosmopolitan, Hi!, Ok!, T3, Candy, Smart Living, Entrepreneur etc.

Kaunting butas lang ang masilip ay tiyak na masisira ang reputasyon ng kumpanya, at yan naman ang butas na pinalaki ng aming mga kakumpetensya.

May ngipin ang batas dito sa Dubai, at hindi uso dito ang magbigay sa pulis ng “pampadulas” para makalusot sa atraso.

Isa sa mga batas na mahigpit na ipinagbabawal dito ay ang “sex before marriage.” Kung sa Pinas yan, tiyak na marami nang nakakulong at taon-taon ay may nakalaan nang pondo ang gobyerno (kung hindi makukurakot) para magpagawa ng karagdagang pasilidad.

Isa sa aming kaopisina ang nahuling nakikipagtalik sa dalampasigan ng Jumeira. Babae siya, isang briton. Nakainom ng alak, nakakilala ng lalaki, naginit ang katawan at hindi napigilang magkasala, hindi lang sa mata ng diyos, kundi pati sa batas ng tao. Nang pumutok ang balitang yan, maugong ang naging bulong-bulungan sa office. Media daw kasi kami at dapat kami ang naunang sumunod sa batas. Pangalawa, bihira ang ganyang mga balita dito. Dito kasi, ang bad news ay hindi masyadong nailalabas. Maririnig mo na lang sa ibang kababayan ang mga masamang balita, kung meron mang todo ng sama ng balita ay saka lang naiilathala sa pahayagan.

Wala pa akong isang buwan sa aking trabaho… medyo naguguluhan na ako. Ang aking tanong, dapat bang saluhin ng kumpanya ang pagkakamali ng isa nitong empleyado o isa ba itong personal na atake ng kalaban namin sa industriya? Ito ba ay katulad ng sinasabi noong araw sa school na wag kang pupunta sa beer house, kabaret, bilyaran, karerahan ng kabayo, bidyuhan etc. na suot ang uniporme mong pang eskwela? Hmmm… hahayaan kong kayong mga taga-basa ang humusga.

[Paalam Kababayan...]

Sa loob ng linggong ito, may 3 Kababayang Pinay ang namatay dahil sa isang malagim na aksidente sa kalye. Nagtatrabaho sila sa Ritazza cafe, umuwi gamit ang service vehicle ng kumpanya nang sinapit ang hindi inaasahan. Sa Lahat ng kamag-anak at mahal sa buhay ng 3 nating kababayan, ako ay nakikiramay.

[Moving on...]

Kanina lang narinig ko ang balita na 10 kababayang Pinoy ang “NAKAKAHIYANG” nahuli habang nagpa-pot-session… Hindi ko alam kung maaawa ako sa kanila dahil sasaluhin nila ang bigat ng kaparusahan o matatawa dahil sa katangahan na ginawa nila. Ito ang dahilan minsan kung bakit ang baba ng tingin ng ibang lahi sa mga pinoy.

Nakasagap din ako ng balita na may isang bangkay ng Pinoy ang natagpuan sa basurahan. Malamang ito ay hindi mapapalathala sa diyaryo o mapapanuod sa TV dahil ito ay “bad news” hindi ko rin alam kung ito ay isang exaggeration lang. Hindi kumpirmado ang balitang ito, pero yan ang aking narinig.

May ngipin ang batas sa Dubai… at ayaw kong makagat nito.

Ang Dubai na siguro ang isa sa pinaka-open na lugar dito sa gitnang silangan, pwedeng mag-inom (sa mga hotels) or pwedeng magpadeliber ng patago. May mga mabibili din na karne ng baboy at hindi gaanong istrikto sa pananamit. Pero kahit na binibigyan ng ganitong kalayaan ang mga naninirahan dito, huwag sana nilang kalimutan na ito ay isa pa ring Islamic country. Igalang natin ang kanilang kultura at relihiyon gaya ng gusto nating gawin nila sa atin.

Nandito ako sa opisina at bawal itong ginagawa ko…

Hmmm…

Masarap talaga ang bawal…

hehehe!

Nakakasawa na ang linya ko na “noong Pebrero ng kasalukuyang taon ko sinimulan ang blog na ito…”

Wala na akong maisip na mas babagay pang linya sa post kong ito kundi…

…

Pebrero ng kasalukuyang taon ko sinimulan ang blog na ito. Marami na akong nakilala, marami nang nakapalitan ng comment, maraming sumulpot, at biglang nawala. Ngunit sa napakaraming tao, hayop, bagay, zombie, alien, bata, matanda, mabait, pilyo, bastos, babae, lalaki, bakla, tomboy, rakista, hiphop, mafia, dayuhan, kabit, ulila, chicks, hunks (hunks ampf!)… konti lang ang maituturing kong tunay na kaibigan sa mundo ng cyberspace.

Mga kaibigan na sa mundo ng blogging ko lang nakilala at hindi ko pa nakikita ng personal. Ang tanging paraan ng kumunikasyon ay ang YM at ang aking munting pitak.

Kilala ninyo kung sino kayo, at gusto ko lang munang magpasalamat sa inyo bago ako tuluyan nang mamahinga. Salamat ng marami.

Last day ko bukas sa trabaho, sa weekend ay wala pa akong plano. Madali na para sa akin ang trabaho sa pagpopost ng press releases sa www.arabianbusiness.com, sa isang shift ay nakakapaglagay na ako ng hindi bababa sa 60. Isa itong dream job para sa isang blogista, yan ay kung mabilis ang iyong mga daliri at handa kang sumakit ang ulo.

Simula pa lang yan ng mahabang listahan ng mga ginagawa ko sa opisina. Sa ngayon, nag-aaral naman akong magpost ng mga arabic na talaga namang parang mga bulati kaya ang hirap i-post sa arabic website ng www.arabianbusiness.com.

Isang madayang website sapagkat pina-plug ko pa sila sa blog ko ng wala man lang kahit kaunting pampalubag loob, kundi ang unlimited na Pepsi, Coke, 7up, Diet Pepsi & Coke, gatas, tea, Costa coffee, mineral water, at libreng gamit ng microwave na palagay ko naman ay dapat lang meron sa isang workplace.

Hmmm… may sumabog na kwento sa aming opisina lately, at dahil miyembro kami ng Press ay nawindang kami… Kung ano yan? yan ang susunod kong ikekwento…

Sinong mahilig sa sex scandal? taas ang kamay! Yan ang teaser… LOL!

Magsusulat sana ako ngayon, ngunit naisip ko na natambakan na pala ako ng comments na hindi ko nasasagot, para sa inyo na nagcomment sa mga past posts ko, sinagot ko na po ang inyong komento.

Magsusulat pa sana ako ngunit ang mata ko ay naka “auto-mode” na sa pagpikit at ready nang matulog.

Salamat sa mga bumibisita, at para sa ibang nagkokomento sa aking blog na hindi ko kilala at hindi nagiiwan ng link, maganda man o mabuti ay baka hindi ninyo makita sa pitak kong ito ang inyong komento. Ito ay bilang respeto sa ibang mambabasa na nagtatiyagang mag type ng kanilang username, e-mail, at URL.

Nakalista ang pangalan ng mga nagiwan ng komento sa mga nakaraan kong post matapos ang ika-100 post ko, bakit? kasi may niluluto akong pakulo. Hintay lang… hehe!

Naranasan mo na ba ang maipit sa isang sitwasyon kung saan ang dalawa mong kaibigan ay hindi nagkakaunawaan at pareho silang nagbabahagi ng kanilang mga hinaing sa iyo?

Yan naman ang nais kong ibahagi. Ang karanasan kong maipit kung saan ang dalawa kong kaibigan ay hindi nagkakaunawaan at pareho silang nagbabahagi ng kanilang mga hinaing. (Haha! inulit lang eh!)

May mga bagay na ayaw kong malaman dahil ayaw kong makisali o ayaw kong pakialaman, ngunit may mga bagay na kahit anong gawin mong pagiwas ay ikaw pa rin ang tutumbukin sa huli.

Bumalik sa aking mga alaala ang isa sa mga paborito kong na topic noong Psychology student pa ako…

Ang pagsusugal… joke!

Itago mo na ang mga barya mo at wag mo nang tangkain pang pumusta, wala ka sa perya at hindi color game ang nakikita mong larawan sa itaas.

Ang apat na butas sa bintana ng pagkatao o ang tinatawag na “Joharis Window“

• Ang Unang Bintana : Mga bagay na alam mo tungkol sa iyong sarili, at alam din ng mga nakapaligid sa iyo.

• Ang Pangalawang Bintana: Mga bagay na hindi mo alam tungkol sa iyong sarili ngunit alam ng ibang nakapaligid sa iyo.

• Ang Pangatlong Bintana: Ang mga bagay na alam mo tungkol sa iyong sarili na hindi alam ng mga nakapaligid sa iyo.

• Ang Pang-apat na Bintana: Mga bagay na hindi mo inaasahan sa iyong sarili, at ng mga nakapaligid sa iyo, ngunit lumalabas lamang sa mga espesyal na pagkakataon.

• Ang Panlimang Bintana: Wala kang alam. Dahil binayaran mo lang or sinuhulan mo ng 5 pirasong niyog ang iyong guro noong college. Joke lang, walang ika-5 bintana, hanggang ika-4 lang. hehe!

Ang Ika-apat na bintana ang pinakamahirap maipaliwanag sa lahat. Pag sinabi mo bang espesyal na pagkakataon, ang ibig ba nitong sabihin ay tuwing mayroong may Birthday, 25th Wedding anniversary, Dancing sun sa Agoo, tumugma ang hula ni Madame Auring, nagkabalikan na si Romnick at Sheryl, nanalo ka sa lotto, nalaman mong Adamantium ang iyong buto, Tatay mo si Bill Gates or nagkaron ka na ng boyfriend / girlfriend?…

Mahirap gumitna, para akong papel na mapipilas, para akong hukom na naninimbang. Bakit ayaw kong kumampi sa kahit na kanino? Dahil pareho ko silang mahal dahil kaibigan ko sila.

Ano ba ang kadalasang nangyayari sa mga ganitong sitwasyon?

Eto ang senaryo:

Legend: B1 - Bestfriend 1, B2 - Bestfriend 2

Matalik mong kaibigan sina B1 at B2 (at ang mga kaibigan niyong oso na sina Amy, Lulu, Morgan at si Dodie daga) may naikwento sayo si B1 tungkol kay B2 na hindi maganda, Lingid naman sa kaalaman ni B1 ay napagusapan niyo siya ni B2 at magkaiba ang kanilang kwento. Pinilit mong gumitna pero dahil oso ka lang (tao ka lang) ay kumampi ka kay B2. Nabuo ngayon ang tambalan ninyo ni B2 at wala nang kakampi si B1. Naging maayos naman ang samahan ninyo ni B2 at wala nang pumapansin kay B1.

Isang araw, naglalakad ka sa quiapo at nakita mo si b2 na may kinakausap na animo’y isang malaking saging na nakapajama, pilit mong inaninag ang pagkatao ng kanyang kausap at pilit mong inaalam kung ano ang misteryo sa likod ng tawanan at hagikhikan. Lumapit ka, unti-unti para hindi halata. Nagulat ka sa iyong nakita…

Tumambad sa iyong harapan si B1 at B2. Magkasundo na sila ulit at masayang nagkekwentuhan…

Ngayon, ang tanong… saan ka pupulutin? ngayong bati na si B1 at B2? paano mo ipapaliwanag sa iyong sarili na gusto mo silang maging kaibigan ulit pareho? Maibabalik pa kaya ang dating samahan ninyong tatlo?

Times like these, you need a juicy… juicy fruit gum… or mentos para mas cool ang maging diskarte mo.

Karaniwan, pag naninimbang ka sa dalawang taong malapit sa iyo, nahihirapan ka. Ayaw mo naman silang makitang nag-aaway ngunit hindi mo naman sila mapagbati. Ang pinakamagandang sulusyon na lang ay ang pakinggan ang bawat anggulo ng buong pangyayari at himayin ang katotohanan. Ngunit sa prosesong ito, wag kang magsasalita, dahil oras na may masabi ka na hindi tama, parang dinagdagan mo lang ng uling ang nagliliyab na apoy.

At siyempre pag may kwento ay mayroong “moral lesson”

Ano nga ba ang mga moral lesson na napulot mo sa aking maikling kwento? (may mapupulot ba talagang aral sa kwento ko?)

• Be a good listener

• Less talk less mistake, or just keep your mouth shut.

• Hear both sides of the story

• Huwag kumampi dahil ikaw ang maiipit sa huli at wala kang karapatang manghusga

• Si B1 at B2 ay hindi totoo dahil sila ay mga dambuhalang mascot na saging lang

• Hindi ka Oso (bear)

Hmmm…

Naiipit ako sa sitwasyong hindi ko naman pinili, nagkataon lang na siguro ako ang taong mukhang walang ginagawa kaya sa akin nila nailabas ang kanilang mga hinaing. Superman na siguro ako kung sabihin kong hindi ako nasasaktan sa mga nakikita kong nangyayari. Ayaw kong makitang unti-unting nasisira ang kanilang pagiging magkakaibigan at basta na lang maitapon ang kanilang mga pinagsamahan.

Palagay mo kaibigang Oso? ano ang magandang gawin?

Ayokong makitang magkaaway si B1 at si B2, bakit kamo?

Dahil ayaw kong “Maghalo Ang Balat sa Tinalupan” LOL! hahahaha!

ENTRY DELETED BY ADMIN

“Tama na, wag po, wag po…”

Yan ang naiimagine ko na sinasabi ni wordpress kanina nang bigla akong tinopak at binura ko ang ilang pahina sa pitak na ito.

Wala na si “Ring My Bell” si “Newbies Corner” at si “Wish ko lang” Ang susunod na gagawin ko ay ang linisin ang aking blogroll… hmmm…

Hindi naman sa pagiging sadista, ngunit ang gulo na tingnan ng blog ko. Parang circus na kaya kailangang linisin at magsimula na lang ulit ng bago.

Napansin niyo na ba na na-triple ang traffic na pumapasok sa blog ninyo (kung wordpress user ka) nabasa ko lang sa isang post na may inilagay sila or inimprove na “XML” stuff kaya mas madaling nahahanap sa world wide web ang blog nyo. Ewan ko. Pero mukhang effective.

Madami akong naging kaibigan dito sa blogosphere simula noong inumpisahan (simula na umpisa pa!) ko ito noong Pebrero. Kanina lang ay ka-chat ko si iFoundme, at nais ko lang linawin na hindi po ako suicidal. hahaha!

Papasok na muna ako sa trabaho. Dalawang shift na lang, weekend na ulit. Yehey!

Babala: Ang limbag na inyong matutunghayan ay naglalaman ng halo-halong kwento.

Santol China, yan ang tawag sa prutas na iyan. Kasing laki lang ng kalamansi at may laman na iisang buto, ang lasa niya ay… oo… tama ka… lasang santol.

Mukhang garden na ang blog ko, puro halaman, bulaklak at prutas na, konting sibuyas na lang at bawang ay pwede nang igisa ang blog ko. Hmm… Parang gusto ko tuloy ng bacon… nakakagutom.

Naglalaba ako ngayon habang gumagawa nitong blog ko, nakakatamad kasi maglaba pag weekend dahil ang gusto ko lang gawin pag weekend ay magrelax, magkulong sa kwarto, maghintay ng mga kaibigan at kamag-anak ko sa pinas na interesado pang malaman ang mga inaatupag ko dito.

Sa ngayon, masaya ako. The storm has passed, and just like a thief in the night, it was fast.

Wala namang bago sa buhay ko bukod sa mga bagong lessons na natututunan ko tungkol sa buhay. 24 na ako at marami nang karanasan, ngunit ang karanasang aking naipon ay kailangan pang linangin upang maging karunungan.

Karunungan na magagamit ko sa paghubog ng aking kinabukasan…

Katarungan para sa carpet na natapunan ko ng tea kanina, hindi ko sinasadya na madumihan ang carpet na kapwa ko pinoy na ang trabaho ay housekeeping ang naglinis. Isang paumanhin, babalikan ko pa sana ang duming aking idinulot ngunit masyado kang mabilis, pagbalik ko ay malinis na. Iba talaga trumabaho ang pinoy, mabilis. Pasensya kabayan. Hindi na mauulit.

Sinuway ko ang sarili kong batas sa aking blog, may mga bagay akong naisulat na hindi nararapat. Sa kadahilanang nabanggit ay tinanggal ko na ang post ko ng “When love and hate collide” first time ko nagbura ng entry. Ouch… naging iresponsable ako sa mga naisulat ko doon. Patawad.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan ay paurong ang takbo ng relo namin dito sa bahay, ani mo’y napaglaruan ng mga duwende sapagkat counter-clockwise ang takbo ng ng oras. Ito ang mga panahon na sana’y sinabi ko na “if only I could turn back time…” pero hindi, ayaw ko nang ibalik ang nakaraan para itama ang mga mali para lang makuha ko ang gusto ko. Masaya na ako sa kung nasaan, kung sino, at kung ano ang meron ako, wala na akong ibang dapat baguhin sa nakaraan sapagkat ang nakaraan ang naglilok sa aking pangkasalukuyan.

May isang bata ang aking nakilala, itinuro niya sa akin kung paano maging masaya… salamat sa iyo nini, isa ka sa mga dahilan kung bakit masaya ako ngayon. Kulang ang araw ko ng hindi kita nakakakulitan.

Malapit na akong magdalawang buwan dito sa Dubai, mabilis pa rin akong maligaw. Ang tanging lugar na aking nagamay ay ang Satwa, at ang mga bilihan ng streetfood ng indiano na palaging isang malaking surpresa sa aking panlasa. Ngayong darating na weekend, bibili ako ng mapa ng Dubai. Mapa lang ng Dubai ang kailangan ko, may panibago akong misyon at may isang buwan pa ako para maghanda.

Bumibigay na ang laptop ko at wari’y malapit nang magpaalam sa akin. Ang lahat ay kasalanan ko. Payo lang sa aking mga kababayan na magdadala ng laptop sa paliparan, wag ninyong padadaanin sa baggage x-ray ang inyong laptop. Hindi mabubura ang mga files mo sa Hard disk mo pero may ibang bagay na maaaring masira. Simula ng dumating ako dito, unti-unti nang nagloloko ang aking laptop. Para siyang isang kandila, unti-unting nauupos hanggang sa tuluyan nang samakabilang basurahan. Mapapa-iktad (alam niyo ba ang ibig sabihin niyan? hehe) ka rin kung nakasaksak ito at hindi ginagamitan ng baterya, nagmistulang “Arc of Covenant” ang laptop ko dahil sa kuryenteng dumadaloy sa paligid nito. Maarte ang aking laptop. Ayaw sa Dubai.

Isang ordinaryong araw lang sana ang lumipas ngayon, yan ang akala ko. Hindi ko namalayan na palagi pala akong nakangiti sa harap ng monitor ko sa opisina. Mukha nanaman akong tanga… Bakit ako nakangiti?

Ako lang ang may alam… at siya (tao,bagay,hayop,cute) lang ang dahilan… Ngorks!

Ngayong araw ng ito…

3 Red Bull

3 Vanilla cupcake

3 Tubig

3 Cookies

Yan ang mga kinain ko sa opisina habang nagpopost ng mainit na press release ng ibat-ibang kumpanya dito sa gitnang silangan. Lahat tatlo, Ibig sabihin kaya niyan ay “I LOVE YOU?”

Ang tanghalian ko ay “chicken wings”. Kaya siguro kanina pa lumilipad ang diwa ko kakaisip sayo.

Ang yosi, hindi ko ata kayang mabuhay ng hindi nakakapagyosi (ironic kasi nakamamatay ang yosi). Pero mas lalong hindi ko kayang mawala ka.

Weird ang araw kong ito, ngayon ang araw na nakarami ako ng post sa loob ng isang araw sa aking trabaho, pero ngayon din ang araw na hindi ako nakaramdam ng pagod sa aking katawan.

Walang dahilan para malungkot ako, walang dahilan para maramdaman ko na ako’y nag-iisa.

I’ve been to hell and back, I’ve experienced worse, I survived all the time.

Kumpara sa ibang tao… Ambon lang ang nararanasan ko ngayon. Wala pa to. Sa kabilang dako ng paraiso, may ligaya. May saya. Ngunit kailangan ng konting sakripisyo (time) para makamit ang minimithing kaligayahan…

____________

May isang awitin na si kumpareng emoboyblue ang nag-introduce sa akin, ang soundtrack ng oscar winning movie na “Once” share ko lang sa inyo. Hindi ito ang mga tipo ng kanta ko, lumaki ako sa rock and roll at metal at hindi sa mga ganyan. Pero maganda ang awit na ito.

Eto na lang muna ang masasabi ko…

“I don’t know you, but I want you…” bwahahaha!