Home

Halo-Halo Espesyal

11 Comments

Babala: Ang limbag na inyong matutunghayan ay naglalaman ng halo-halong kwento.

Santol China, yan ang tawag sa prutas na iyan. Kasing laki lang ng kalamansi at may laman na iisang buto, ang lasa niya ay… oo… tama ka… lasang santol.

Mukhang garden na ang blog ko, puro halaman, bulaklak at prutas na, konting sibuyas na lang at bawang ay pwede nang igisa ang blog ko. Hmm… Parang gusto ko tuloy ng bacon… nakakagutom.

Naglalaba ako ngayon habang gumagawa nitong blog ko, nakakatamad kasi maglaba pag weekend dahil ang gusto ko lang gawin pag weekend ay magrelax, magkulong sa kwarto, maghintay ng mga kaibigan at kamag-anak ko sa pinas na interesado pang malaman ang mga inaatupag ko dito.

Sa ngayon, masaya ako. The storm has passed, and just like a thief in the night, it was fast.

Wala namang bago sa buhay ko bukod sa mga bagong lessons na natututunan ko tungkol sa buhay. 24 na ako at marami nang karanasan, ngunit ang karanasang aking naipon ay kailangan pang linangin upang maging karunungan.

Karunungan na magagamit ko sa paghubog ng aking kinabukasan…

Katarungan para sa carpet na natapunan ko ng tea kanina, hindi ko sinasadya na madumihan ang carpet na kapwa ko pinoy na ang trabaho ay housekeeping ang naglinis. Isang paumanhin, babalikan ko pa sana ang duming aking idinulot ngunit masyado kang mabilis, pagbalik ko ay malinis na. Iba talaga trumabaho ang pinoy, mabilis. Pasensya kabayan. Hindi na mauulit.

Sinuway ko ang sarili kong batas sa aking blog, may mga bagay akong naisulat na hindi nararapat. Sa kadahilanang nabanggit ay tinanggal ko na ang post ko ng “When love and hate collide” first time ko nagbura ng entry. Ouch… naging iresponsable ako sa mga naisulat ko doon. Patawad.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan ay paurong ang takbo ng relo namin dito sa bahay, ani mo’y napaglaruan ng mga duwende sapagkat counter-clockwise ang takbo ng ng oras. Ito ang mga panahon na sana’y sinabi ko na “if only I could turn back time…” pero hindi, ayaw ko nang ibalik ang nakaraan para itama ang mga mali para lang makuha ko ang gusto ko. Masaya na ako sa kung nasaan, kung sino, at kung ano ang meron ako, wala na akong ibang dapat baguhin sa nakaraan sapagkat ang nakaraan ang naglilok sa aking pangkasalukuyan.

May isang bata ang aking nakilala, itinuro niya sa akin kung paano maging masaya… salamat sa iyo nini, isa ka sa mga dahilan kung bakit masaya ako ngayon. Kulang ang araw ko ng hindi kita nakakakulitan.

Malapit na akong magdalawang buwan dito sa Dubai, mabilis pa rin akong maligaw. Ang tanging lugar na aking nagamay ay ang Satwa, at ang mga bilihan ng streetfood ng indiano na palaging isang malaking surpresa sa aking panlasa. Ngayong darating na weekend, bibili ako ng mapa ng Dubai. Mapa lang ng Dubai ang kailangan ko, may panibago akong misyon at may isang buwan pa ako para maghanda.

Bumibigay na ang laptop ko at wari’y malapit nang magpaalam sa akin. Ang lahat ay kasalanan ko. Payo lang sa aking mga kababayan na magdadala ng laptop sa paliparan, wag ninyong padadaanin sa baggage x-ray ang inyong laptop. Hindi mabubura ang mga files mo sa Hard disk mo pero may ibang bagay na maaaring masira. Simula ng dumating ako dito, unti-unti nang nagloloko ang aking laptop. Para siyang isang kandila, unti-unting nauupos hanggang sa tuluyan nang samakabilang basurahan. Mapapa-iktad (alam niyo ba ang ibig sabihin niyan? hehe) ka rin kung nakasaksak ito at hindi ginagamitan ng baterya, nagmistulang “Arc of Covenant” ang laptop ko dahil sa kuryenteng dumadaloy sa paligid nito. Maarte ang aking laptop. Ayaw sa Dubai.

Isang ordinaryong araw lang sana ang lumipas ngayon, yan ang akala ko. Hindi ko namalayan na palagi pala akong nakangiti sa harap ng monitor ko sa opisina. Mukha nanaman akong tanga… Bakit ako nakangiti?

Ako lang ang may alam… at siya (tao,bagay,hayop,cute) lang ang dahilan… Ngorks!

Ang bisyo

7 Comments

Almusal :

  • Isang tasang mainit na kape
  • 3 stick ng Gauloises (ang Marlboro substitute ko dito sa Dubai)
  • Shades
  • Pantulog na short na mukhang “pekpek” shorts ng mga nagdadalaga pero panlalaki (hindi ko alam kung maliit ba talaga yung shorts o sikip na sakin)
  • Hilamos ng mukha
  • Labas ng pintuan upang mag-muni muni habang pinagmamasdan at ikinukumpara kung ang suot ba ng kapit bahay naming ibang lahi eh yun pa rin

Yan ang mga ginagawa ko (hindi yan in order) tuwing umaga. Matapos ang routine na yan, job-hunt mode naman sa laptop ko.

Hindi pa rin ako naho-homesick, ang tanging naiisip ko lang na namimiss ko ay ang aking pamangkin na si nicole…

May buhok na si nicole sa picture na yan, at sana hindi na mawala sa mga susunod na chemo niya. Sana pagbalik ko ay longhair na ulit siya gaya noong maliit pa lang siya. Makulit ngunit bibo ang pamangkin kong ito, isang munting anghel na bumago sa buhay ko. :)

Eto naman ang pinaka-bagong miyembro ng aming pamilya… si Adrian :)

hehehe! cute yan si adrian, manang mana sakin. hehehe! Pamangkin ko siya sa aking kuya. :) Mabait na bata yan ngunit magugulatin. Goo-goo and gaa-gaa’s pa lang naririnig ko sa kanya noong umalis ako, sana pagbalik ko ay marunong na siyang magsalita ng “pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis” ang longest word sa english dictionary. hahaha!

At siyempre namimiss ko rin ang pamilya ko, pero yung mga chikiting pa rin ang lagi ko naaalala lalo na pag may problema ako, nawawala kasi ang kalungkutan at alinlangan pag naiisip ko silang dalawa. :)

May lisensya na ulit ako…

4 Comments

Banned naman ako sa pagmamaneho amp!…

Nag browse ako ng pix ko sa friendster kanina, natawa ako dito… Ang cute mo meyn, para kang modelo ng cheezwhiz! Dinaig mo pa ang pagpapacute ni Susie at Geno… LOLZ!

Mga Takas Sa Mental

Kuha ito sa “Kamayan sa Palaisdaan” sa Lucban Quezon a few months ago. Mukha kaming mga walang problema, mga mukhang takas sa mental… kakaresign ko lang nyan sa trabaho.

Cheers!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: