Eto Ang Sayo!
Una sa lahat, nais kong pasalamatan si ifoundme dahil sa pagbabahagi niya ng kwento sa aking pitak. Ang dahilan kung bakit si ifoundme ang napili kong “Contributor” sa aking pitak ay dahil sa siya lang ang taong nakilala ko na kaya akong talunin ng harapan at pagsabihan. Balanse siya. Totoong tao. At nais ko rin siyang pasalamatan dahil lagi siyang nandiyan para balansehin ang aking magulong utak. Para siyang guardian angel na nakasuot ng uniporme ng isang security guard sa banko. Alisto, alerto at laging palaban.
Pangalawa, nais ko rin humingi ng paumanhin kay ifoundme dahil inilabas ko ng sabay ang part 2 at part 3 ng kanyang isinulat. Dahil diyan, buong puso akong humihingi ng kapatawaran.
Ano nga ba ang dahilan kung bakit ako nagpahinga?
a. Depressed ako
b. Marami akong kaaway sa blogosphere
c. Wala na akong oras
d. Hindi na ako masaya
e. None of the above
Ang sagot diyan ay ang letrang “e” at kung paano nangyari yan… tunghayan.
Ibabalik ko kayo sa ika 19 ng Pebrero taong kasalukuyan. Ako ay nag-iisa sa basement at walang magawa. Hindi naman sa pagiging “geek” pero nasawa na ata ako kakabasa ng tungkol sa kung anu-ano sa Wikipedia. Lahat ay ginawa ko upang makalimutan ang lungkot na dulot ng paglisan ng isang babaeng bumihag sa aking pagkatao.
Marupok ako pagdating sa pagpapaalam, ngunit naiitago ko sa panlabas na kaanyuan ko ang lungkot na aking dinadala. Naaalala ko pa ang mga panahon na pinupuntahan ako ng aking kuya sa kwarto, para lang malaman kung nagbigti na ba ako o nagpakalulong na sa sigarilyo at pagpupuyat. Malaki ang naitulong ni kuya sakin. Kailangan ko ng karamay at siya ay nasa tabi ko upang samahan ako. Hindi siya masalita na tao ngunit ang kanyang presensya ay malaking bagay para sa akin.
Sinimulan ko ang pagsusulat sa araw na aking nabanggit sa itaas. Aksidente ko lang nakita ang WordPress. Ang plano ko talaga ay ituloy ang aking pagsusulat sa Friendster blog ko. Nagalak naman ang aking kuya nang kanyang malaman ang bagong outlet ko… ang pagsusulat.
Lingid sa kaalaman ng aking mga kapatid at magulang, mahilig talaga akong magsulat. Nagsimula sa maiikling tula noong Highschool, hanggang sa paglalapat ng liriko sa mga komposisyon ng aming banda. Ang pagsusulat ay isang regalo… na dapat ay maibahagi sa iba.
Lumipas ang mga araw at ako’y nahumaling sa pagsusulat, lahat ng bagay na ginagawa ko, natutuklasan ko, nakikita ko, nararanasan ko, natitikman ko, napupuntahan ko at kalokohan ko ay aking nagagawang isang maikling kwento. Na-enganyo ko rin magsulat sa wordpress ang ilan sa aking malalapit na kaibigan na sina Peach, Pure, Pol, at Marc.
Ang pagsusulat ang naging munting mundo ko upang matakasan ang totoong mundo. Ngunit hindi nagtagal, ang pagsusulat ay naging totoong mundo rin sakin at ang reyalidad ay halos kapantay lang nito.
Malaki ang naitulong na “theraphy” ng blog na ito sa akin. Marami akong nakilala at ang iba sa kanila ay naging kaibigan ko pa. Ngunit ang lahat ng ito ay may kapalit. Walang libre sa mundo, kung meron man ay bonus lang ito.
Bakit ako nagpahinga?
Nang magsimula na akong magtrabaho, nadala ko ang “blog” na ito sa trabaho ko… parang isang sakit na hindi gumagaling, isang multong nagpaparamdam, isang sugat na ayaw maghilom. Maya’t-maya ko sinisilip ang blog ko sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, ako naman ang nagsulat doon kaya alam ko na ang laman. Naaapektohan na ang trabaho ko. Masama na para sa aking career. Hindi na healthy. Sagabal na.
Hindi na “ako” ang blog na ito. Hindi ko na nararamdaman na may kontrol ako sa mga sinusulat ko. Mga bagay na minsan ay nakakasakit sa damdamin ng iba. Bumabalik ang tunay na mixglorioso na hindi kilala ng mga bumibisita sa blog na ito. Matalas ang dila. Walang puso.
Clean fun, outlet, hobby… Yan ang tingin ko sa pitak ko dati.
Ngayon. Hindi ko na alam… tsk tsk tsk…
Hindi ko alam kung ano ang pinairal ko sa mga huli kong post… Talas ba ng isip… o Talas ng aking pananalita.
Kaya humihingi ako ng paumanhin sa mga taong nasagasaan ko. Hindi ko ito sinasadya. Hindi ko hangad na makasakit ng damdamin ng iba. Hangad ko lang ay magsulat. Hindi ko alam kung may tinamaan ako. Kung meron man pasensya na.
Hindi rin ako depressed gaya ng iniisip ng iba, sa katunayan ay masaya ako sa buhay ko at trabaho. Hindi rin ako apektado sa mga lurkers, at sa mga nagkokomento ng walang link. Nirerespeto ko kayo, ang hiling ko lang ay irespeto niyo rin ang pitak ko at ang mga tagabasa nito. Wag naman nating gawing chatroom ang comments section. Wag din nating abusuhin ang paggamit ng space. Hindi ako madamot, hindi lang siya tama.
Puputok na ang utak ko sa dami ng gusto kong isulat, kung maibabalik ko lang ang kahapon, gusto ko sanang bumalik sa madilim na kwarto ko sa basement kung saan nakakahanap ako ng kapayapaan na hindi kayang bilihin ng pera, oras na hindi kayang agawin sakin, at panahon na parang hindi lumilipas.
Limang buwan na ang pitak kong ito. Salamat sa mga palaging bumibisita, sumusuporta at nagiiwan ng bakas sa aking pitak.
Nakakahiya mang sabihin ngunit naging alipin ako ng blogging. Nakakaadik… mahirap tanggalin sa sistema. Kumakati ang daliri pag hindi nakakapag sulat. Nagsusulat ng entry kahit sa panaginip.
Siguro nga ay nawala na ang totoong dahilan ng pagsusulat ko. Lumipas na ang panahon na parang kailan lang. Hindi ko rin inakala na may mga magiging kaibigan ako dito na mas totoo pa sa totoong kaibigan ko. Salamat sa inyo. Muntik nanaman akong tinopak upang burahin ang blog ko… pag nagkataon ay wala nang mababasa ang aking mga magiging apo…
May mga bagay ngayong araw na ito na nagpaalala sakin kung gaano kasimple ang magsulat sakin dati. Mga alaala kung saan ang bawat salita na namumutawi sa aking isipan ay nailalathala ko ng walang alinlangan. Ngunit may mga panahon din na naging alipin ako sa sarili kong kagustuhan.
Para kay Maloi ang Blog na ito. Kung hindi dahil sa kanya ay wala ito ngayon, at siya rin ang naging inspirasyon ko sa karamihan ng naisulat ko dito.
Lumipas ang panahon at nakalimutan ko na kung paano mag-libang sa pagsusulat. Nakalimutan ko ang dahilan kung bakit sinimulan ko ito. Nakalimutan ko na ang pagsusulat ay dapat sa puso galing…
Alas 2 y medya na ng madaling araw dito sa Dubai. Nais ko mang makipag-usap sa kahit na sino ay wala naman akong mahahagilap dahil ako lang ang gising. Kani-kanina lang ay lumindol sa Pilipinas. Sana naman ay ayos lang kayong lahat diyan.
Hindi ko alam kung may babalikan pa ako… matapos akong mawala nang parang bula.
Nagbabalik na ako…
Salamat din kay mai-mai at pupot 
avid readers at tested friends
At sa nag-iisang master Hokage na “pogi” haha!
[Eto Ang Sayo! Signing On!]
Apir? anong apir?
Taken 2 years ago with my Motorola flinstones mobile phone.
YAKAP!!!
[Pahabol: Salamat sa mga bumoto kay Ann Cusi! Balatuhan ninyo ako pag nanalo kayo ng 10,000 ok? para naman makabili na ako ng sarili kong domain, haha! taong grasa ako sa Dubai pasensya na. LOL!]
awww. kuya mix.
welkam bak 
buti naman at bumalik na…. tuyo na ang utak ko kakaisip kong may kwenta ba ako o wala sa blog na ito… hehehehe!
hihihi, buti naman bumalik ka na, lam ko naman di ka makakatiis umalis, kasi nararamdaman ko na rin yan ngaun, na kapag nangati eh kelangan ng ilabas dahil puputok na talaga yang mga saloobin mo, sabi nga ng kuya mo diba, magandang outlet itong pagsusulat.
maayos din mga problema na yan, marami ka pang mga kaibigang tulad ko na pogi (hihihi), at magkakaroon pa ng mas marami.
ikaw pa kilala kita eh.
ge tsong ingats!
Huy para kang bayawak naman jan ahaha
Ewan ko kung bakit wala na ko masabi dito…
baka dahil….
at…
di kaya? hihi
Anyway…
Welcome back kalbo >:D<
maligayang pagbabalik!!! uu nga po, nakaka-adik talaga blog-blog na ‘to, ganoonpaman, on the brighter side, ok lang rin kasi kahit papaano, lalo na kung malayo sa pamilya, eh pagsusulat lang ang nagiging outlet ng kung ano-anong mga bagay na pumapasok sa utak ng blogista…
muli, maligayang pagbabalik!!!
Member, kapisanan ng mga Broadcaster sa Pilipinas. Ladies and gentlemen, the Philippine national anthem, hahaha
para kang channel na nag sisign on LOL
Welcome to the Bloggers Anonymous hehe.. Kailangan mo na rin ng Rehab pare LOL
ganyan ako dati. nakakatuwa kasi dumadaan ka sa ganyang experience kasi ibig sabihin seryosong blogger ka. Yung iba di nararamdaman yan kasi ang sa kanila ang blogging ay hindi passion, kungdi isang paraan para kumita ng pera.
Isa ka ng Ganap na Blog Jedi. eto ang pat pat, kasanga mo ako sa pag supil sa mga Sith Lords ng Blogosphere haha
May the Force be with you Kapatid!
PS.. madami pa ikaw mararanasan. Give yourself at least a year and a half before you finally master the ways of the BLOG Force haha. Si IFM ang ating Princess Leia na may ensaymada sa ulo haha
at bakit may tumubo na buko sa trunk?ay, es dat ur head master mix…wink
wow welcome back…clap!clap!
magsitayo at magbigay pugay sa pagbabalik ni master mix…hehehe
naisipan ko ring burahin ang account to pero naisip ko isang outlet rin ‘tong blog pagmasama ang loob at wala kang pwedeng kausapin o pagsabihan ng nararamdaman mo.
maligayang pagbabalik…..
magaling, magaling! tama nga pala na nag-have a break, have a kitkat ka…ahehehehe.
tandaan mo, para lang ‘yang pagtitig sa isang bagay ng matagal — kalaunan, nakakaduling. panget namang kalbo kang duling! ahehehehehe…peace!
welkam bak mix!
AHH eto pala sinasabi ni ifoundme sa blog niya.. now i know
labyu micoooo… muah! im just here. .always..no matter what.
salamat tlga sa pagsundo mu skin sa “airport” jan. hehehe..
hugs…xoxo
…hello po. nagbalik ka na pala. pede na ba ako makitambay dito ngayon?=)
Aba-abah. Madami ako namiss ah. Mahirap pag may trabaho di na maka-blog.
Arekupo tinamaan ata ako dun sa sinabi ni kuya bluep. Huhuhu. Hati ako in between eh. Aheheh. Hindi naman kasalanan ang tumigil o magpahinga sa pagba-blog. Tulad nga ng sabi ni kuya bluep, kelangan ng passion. Pero minsan nakaka-burnout din cia kasi parang sa real life, may mga tao tayong hindi nakakasundo at minsan eh hindi maiwasan na nadadala natin yun mga iniisip naten sa offline life naten. Existing in the blogosphere can be so much fun and addicting, but we should also not forget that there is life outside blogging. Sa ngayon, ako I’m trying offline life muna. Mejo a year and more na kasi akong nag-exist online sa mga forums and games pa before nagstart si blogs ko kaya. Good luck sayo kapatid, I know na kahit ano yang mga pinagdadaanan mo eh kaya mo yan lagpasan. Marami naman kaminig nakapaligid sayo na handang makinig at dumamay sa panahong kailanganin mo kame. 
Stay happy, remember na what you think, you are. Kaw nga nagturo saken ng the secret di ba? 
Oist, ikaw ba yung nakayakap sa puno? he..he.. Akala ko patan eh! ahahay!
welkam bak mix. mashado naman kaw seryoso. smayl naman, nakakatanda yan eh.
padalaw palagi dito ha? pede pa rin ba? 
standing ovation sa iyong pagbabalik kuya… clap clap clap!!!
[...] na rin sa meron sya ngayon haha. Pero di nga, napansin ko malungkot itong si Mr. Eto Ang Sayo at puro litanya ang mga sinusulat sa blog nya. Pakiwari ko kaunting kanti na lang puputok na ito haha. Kaya naman ipopost ko na ang napakatagal [...]
Mix, ngayon ko lang nabasa ‘to, sensya na. Just keep on doing what makes you happy, have faith and all will be alright.
In a tone-downed way, ganyan din ako, kating-kati ako sa Sforce. After 4 months when you left for Dubai, I tried to log sa isang computer shop… but it’s not the same. May bayad kasi, hahaha! But seriously, all things can change… and so the strong adapts, therefore he survives! Kaya mo yan Bro!!
[...] na rin sa meron sya ngayon haha. Pero di nga, napansin ko malungkot itong si Mr. Eto Ang Sayo at puro litanya ang mga sinusulat sa blog nya. Pakiwari ko kaunting kanti na lang puputok na ito haha. Kaya naman ipopost ko na ang napakatagal [...]