Matapos ang ika-100 post ko, hindi ko na muli nasundan. Bakit?
Tunghayan…
Daig ko pa ang isang pro-blogger… sa isang araw nakaka 30-50 akong post ng Press Release sa aking trabahaho (sa mga dumadaan na araw, mas dumadami ang naiipost ko dahil nasasanay na ako) yan kasi ang aking trabaho bilang isang web content executive sa Arabianbusiness.com. Haay…
Nakakalungkot na sa sobrang daming blagista at kaibigan ang bumabati sakin sa pamamagitan ng pagiiwan ng komento at e-mail ay wala na akong oras para mag reply. Kahit ang aking LOVELIFE “personal na buhay” ay hindi ko na maatupag. Sa bawat mensahe ninyo ay umiindak ang aking puso sa galak.
Tuliro ako ngayon, maglalaba sana ako pero hindi ko ginawa, magpopost pa sana ako ng mga late na press release pero hindi ko ginawa, pagod na ako at lumilipad ang utak ko papuntang Abu Dhabi.
47 Degrees kanina dito sa dubai, Pati hangin mainit, para akong nakatapat sa likod ng isang dambuhalang aircon. Tolerable naman… yan ay kung patay ka na… hehe!
Iba’t ibang lahi ang kasama ko sa opisina, merong konserbatibo at halos parang tela na lang na naglalakad, meron namang liberated (ibang lahi) na parang palaging magbi-beach.
Sa totoo lang… malungkot ako ngayon habang nagsusulat nito, solo ako sa living room, walang music, tahimik, isang tasang tea at screen lang ang kaharap ko. Hindi ko alam kung nagbabago na ba ako, hindi kasi ako ganito bago ako pumunta ng Dubai. Naalala ko noong despedida ko, isa-isa kong pinagmamasdan ang aking mga kaibigan, ninanamnam ko ang bawat sandali na kasama ko sila, nilalasap ko ang mga bagay na mamimiss ko ng todo pag-alis ko.
Pag wala akong magawa, nakahiga lang ako sa kama at kumakain ng nutella, nagpapataba… depressed siguro.
Pag tinotopak naman ako ay nagyoyosi ako sa ilalim ng haring araw, kahit na medyo masakit sa balat, siguro dahil bihira akong maarawan noong nasa lucena pa ako at noong nasa callcenter pa ako.
Ang aircon dito 24/7 bukas. Sobrang lamig sa loob ng bahay, sobrang init naman sa labas. Sala sa init, sala sa lamig, parang pag-ibig lang, hindi ko matimpla ng ayos.
Ang ibang pinoy, binili na ang Dubai sa sobrang kayabangan. Nakakalungkot.
Ang iba naman ay nagtitinda ng tinapa, chicharon, tuyo, kutsinta, sapin-sapin, turon, etc. bilang sideline para may maipang tustos at may sariling panggastos bukod sa pinapadala nila sa kanilang mga kamag-anak sa Pilipinas. Mas Nakakalungkot.
Sa totoo lang, kakaiba ang pakiramdam ko pag may kasamang pinoy sa bus, sa bus stop, sa yosihan, sa grocery, sa restawran ng shawarma. Feeling ko “threat” sila sakin. Kasi dito, kapwa mo pinoy ay kaya kang traydorin. Kaya kang lokohin. Kaya kang gantsohin. Kaya kang abusuhin.
Ang pinoy, kayang manakit ng pisikal… kahit na pwede kang makulong kahit binatukan mo lang ang kaaway mo.
Ang ibang lahi, hampasan lang ng tsinelas (totoo to kahit na parang nakakataawa silang panuorin)
Uuwi kaya ako sa pasko? Hmm… Pwede na akong umuwi dahil payag naman ang kumpanya. May iba akong plano… hindi ako sa Pilipinas uuwi.
Masaya ba ako sa trabaho ko? Masaya, na nakakapagod. Pero dahil kailangan kong mag-ipon para sa kinabukasan ng aking magiging pamilya, kailangan…
Hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito, gusto ko mag-beach… gusto ko tumambay sa parke at magrelax. Haay…
Hindi ata ito blog post… ito ata ay listahan ko ng mga kung anu-anong bratatat… ipost ko pa kaya? siyempre…
hay naku kuya… focus ka lang sa gusto mo. that’s all that matters. ingat ka dyan and looking forward to your future posts.
nakakalungkot…
nakakahome sick
okei lang yan kuya,.
AJJJJJA!
kaya mo yan…kakayanin…
haahahhayyy, minsan ganyan din ang feeling ko. parang nakakalungkot pero hindi naman. eto na siguro ang epekto pag ang araw tumatagos hanggang sa utak naten.. hehe.. sinu ba ang nililipad ng isip mo sa Abu Dhabi? (hehe, wag mu na pansinin tong tanung ko.) sige na, mag-relak-relak ka na kasi…nakakatanda ang mashadong malalim mag-isip.
tama ka kapatid, pero kelangan nating tiisin ang lahat…alang alang sa kinabukasan.at least me trabaho ka kaagad…at ang mga ibang lahi na nagaaway gamit ang tsinelas? brutal na nga yan, kasi usual lang na away nila ay dakdakan..bawal manakit o kaya ang unang makapagpadugo ng kalaban ang me kasalanan… pinoy lang talaga ang matapang
i’m really happy that you already have your job there. =) Of course ingat lang lagi, nakakalungkot lang na minsan kaya kang traydorin ng kapwa pinoy haay…crab mentality ba itoh?
napadalaw bigla ako dun sa arabianbusiness.com. ikaw lahat ang sumulat doon? astig ah.
alam mo, kahit sabihin mong bratatat lang ang sinulat mo, binbasa ko yan simula sa simula hanggang wakas. kahit yata tungkol sa singkong duling ang ikwento mo eh papatusin ng readers. may talent ka talaga sa blogging. bagay talga sayo ang work mo ngayon.
God bless!
mixglo, nalungkot ako sa post mo, nyak, wala lang, nakakairita lang talaga yung ibang pinoy na mayayabang (di kaya mayabang din kasi ako?, hehehe).. super yabang talaga nila, eh lahat naman tayo expats, nag-babakasakali sa ibang lupain…
enjoy mo lang bawat araw, so good coz you have a good job
ou grabe ang init d2 sa dubai noh kuya, tinutuyo ang byuti ko =)) hahaha.. kaya mo yan kuya, magenjoy ka lang panoorin ang hampasan ng tsinelas at batukan ng dyaryo ng mga ibang lahi sa tabi tabi, at the end of the day.. uuwi rin tayo, magluluto ng adobo at magsusunod ng tuyong dahon sa kanto. hmm, amuy pinas
Mix nararanasan mona din pala ang nararanasan ko dito ng pumunta ako sa Canada.. tama ka pwede kang kagatin ng kapwa kalahi mo jan sa ibang bansa.. kaya paalala lang sa mga gustong mag-ibang bansa lalo na at tourist ka tapos nagtatrabaho ka ng under the table wag na wag nyong papaalam na ganun ang ginagawa nyo.. wala kang mapagkakatiwalaang pinoy sa ibang bansa kundi ang sarili mo lang. Mix makakaros kadin sa mga nararamdaman mo. ingatz sa mga pinoy jan men!