Note: Awitin ang sumusunod na salita sa tono ng “May pulis sa ilalim ng tulay”
May butas, ang laki, ng butas, sa ilalim ng dagat…
May butas, ang manok, ng tiyan, sa bigas, sa ilalim ng dagat…
May butas, may pari, may butas, may butas…
May butas ang talong na hilaw sa ilalim ng dagat…
…Magulo…
Ngunit totoo…
Yan ang awitin ng isang baliw na nakatira sa kanto ng street namin. Isang matandang babae na nasa early 50’s. Maraming istorya kung bakit siya nabaliw. Ang sabi ng aking mahal na ina, nakasama pa daw niya noong college ang babaeng iyon sa kursong nursing. Maganda daw at matalino ang babaeng iyon, ngunit sa isang iglap lang, nawala ito sa katinuan. Nagtungo daw ito sa isang liblib na lugar upang maging intern, pagbalik ay tulala na at wala na sa sarili.
Kagabi pag-uwi ko ng bahay, nagyosi muna ako ng isang piraso sa kanto. Andun siya at nakaupo sa lupa. Hindi na ako nagtangkang tulungan siya sapagkat may history siya ng pananakit sa mga taong hindi naman niya kilala. Habang nakaupo ako sa gutter (kanal na may mala-batis na tubig na dumadaloy) pinagmasdan ko siya. Wala akong magawa. Nakakalungkot lang na may mga taong hindi mapaghiwalay ang totoong buhay sa hindi totoong bagay. Napaisip ako… Ano nga kaya ang tumatakbo sa isip ng isang baliw? Naging Psychology student ako noong college bago ako nagshift sa kursong turismo. Hindi ko na naabutan ang pagaaral tungkol sa mga mental patients.
Habang nag-iinit ang puwit ko sa pagkakaupo, tinitigan niya ako… isang malamig na titig na para bang may nais siyang sabihin sa akin, na parang may taong nakakulong sa katawan ng isang may problema sa pag-iisip na gustong sumigaw… Sabay inawit niya ang kantang “may pulis, may pulis sa ilalim ng tulay…” na gamit ang kakaibang lyrics. Kahapon ang post ko ay tungkol sa pagkakamali ko lyrics tuwing kumakanta ako sa banda namin. Parang coincidence na yan ang narinig kong kanta. Mali ang lyrics. Kathang isip ng isang taong walang totoong “reality”, walang kamuang-muang.
Sa may di kalayuan, may mga batang sa tingin ko ay highschool na… tinatawanan nila ang kawawang ale na nakaupo sa lupa at kumakanta gamit ang lyrics na siya lang ang nakakaunawa. Paano nga ba nagkaron ng talong na hilaw sa ilalim ng dagat? siya lang ang nakakaalam, sapagkat sa mundo ng isang baliw, walang imposible.
Sino ba ang tunay na baliw?
Sila ba na walang mundong alam kundi ang sarili nilang reyalidad na tanging sila lang ang may alam at sila lang ang kumokontrol? O tayong mga nasa tamang pag-iisip na gumagawa ng mali at lumalapastangan sa isat-isa? Magulo, ngunit sa mundo ng isang baliw, ang reyalidad ay kaya niyang baluktutin.
Ang mga titig niya sa akin ay nakakatakot… Nanindig ang aking mga balahibo at napahithit ako ng yosi sa kaba… Ngunit habang naglalakad ako pauwi ng bahay, naintindihan ko na ang ibig sabihin ng kanyang titig… isang reyalidad na sakin ay tumama… Isa lang ang kailangan ng mga taong may problema sa pag-iisip… Iyan ay ang kalinga at ang ating pagunawa.
Kakauwi ko lang galing sa Maynila, naisip ko kasing magrelax-relax… as if relaxing naman ang ambyans sa Maynila. Hehe. Nakakapagod ang biyahe… tsk… tsk…
At sa wakas… nagsimula na ang kaibigan kong si Pure (pu-re) na magsulat sa kanyang blog. Matagal ko nang kaibigan si Pure, at tulad ko ay hitik na hitik din siya sa katarantaduhan. 
Click niyo lang blog niya sa Blogroll ko.
pang unawa talaga kelangan nila…kasi ang alam nila, sila ang me matinong isip at tayo ang wala…
@Lyzius, KOREKOK!
hehehe! alam mo, (serious to ha?), medyo weird man to isipin pero if they are happy in their own “state of reality”, i think they are better off there. kesa naman andito nga sila sa “reality” natin na malungkot at nagsasuffer sila. minsan nga napapaisip ako what really holds the thin line that separates sanity from insanity at bakit ginawa ng Diyos yun. ibig sabihin kaya nyan eh binibigyan pa rin ng Diyos ang tao ng chance na maging happy kahit wala na sa context ng majority yung term na “reality”? wala lang…. minsan na rin kasi namin napag-usapan yan ng friend ko nung nagduty kami sa mental hospital. pano naman kasi kuya… bigla akong natakot nung may lumapit sa classmate ko na pasyente at nagsabi ng, “kung naniniwala ka na Diyos ako, lumuhod ka sa harap ko!” at minsan naman eh medyo natawa naman ako nung may isang pasyenteng biglang nag-extend ng kamay at nagsabi, “hi! i’m mickey mouse! what’s your name?” syempre… pigil ang tawa ko.
hi mix! ayos tong entry mo ha. alamo ako din i’ve been wondering what could go on inside their heads. may connection pa kaya sila sa physical world other than navigating their way through it? nakakaawa, pero tama si ifoundme, kung mas ok na sila sa current state of mind nila, kesa nandito at nagsu-suffer, parang ok na rin eh.
@iris, parang gusto ko maging baliw sa loob ng isang araw lang, pero nakakatakot kasi baka ako yung tipong naglalakad sa kalye ng hubo. hahaha!
my phobia ako sa mga bading ay este sa mga baliw!…minsan na kasi akong hinabol ng baliw sa amin..mukhang aakap sa akin kaya naman kumaripas ako ng takbo=)..
@rio, sana nagpayakap ka na. Aba minsan lang yan! Miyembro siya ng “hug a stranger” movement!
yung iba nagbabaliw-baliwan lang. meron kaming sikat na babaeng baliw nuon sa pasay, kapag tinotopak sya, naghahawak ng mga ano ng mga lalaki, hahaha. pero kapag matino, ayun, namimili, nagkiki chismis, at kung ano pang kabaliwan din pero ibang lebel nga lang.
@kengkay, ayus ang trip nyan ah! nandadakma! hahahah! saan ba yan at mapuntahan…
may nkita kmi ng aking mga pinsan na isang baliw tinatanong nman kung ano ang pangalan nya ang sabi nya ay malunggay kumakanta sya ng bahay kubo at ung isan ksama nmian ay binato ng mangga tpos binato ng bola at pinaglaruan nya ito tapos pinasa nya samin ang bola at ito kwento ko.
tama yan. wag nating pgtawanan ang mga baliw, mnsan, cla ang tama sa mas matino skanila….
hi po ang gand naman po ng tula mo
pwede po ba gumagawa ka ulit ng tula na marmi about naman po sa
love at sa pagkakaibigan…
naantig po ako sa tula mo
at ang ganda po sana
makagawa ka pa ng maraming tula na magaganda..
leomarge24