[TechNoRush] Ang Bago Naming Website

Please visit our new site technorush.com

Special thanks to mumu!

Aabangan namin kayo doon!

[Eto Ang Sayo!] Paalam…

Sometimes the we dont need to care about the real world. We just need to care about the real life.

The most painful words struck me last night, I’m shaken until now. I hate it but it’s true, so I think there’s nothing left to do now but accept… that in life, you can’t have it all, you can’t give it all, and sometimes you lose it all until there’s nothing left for you to start over again.

As these changes in my life unfold, I’m now shutting down this blog. Love it or hate it…

Eto Ang Sayo is officially closed and no further posts will be added until I finish my self-hosted blog and the tech site that will be up soon.

I would like to acknowledge those people who I met online and became my friends, you know who you are thanks a lot peeps!

And I would like to apologize to those people I’ve offended directly or indirectly through this blog.

Posting now the last post is not as hard as I imagined. I’m glad I’m not attached to my blog anymore. I’ve got nothing to lose in here, but all to gain. I have posted here (somewhere) some of my life’s experiences and I hope people (late readers) will be able to get something out of it.

Learn from my mistakes, so you wont have to suffer the same fate as I did.

Share your thoughts and experiences so you could touch others lives.

I am opening up the locked posts which cannot be commented, that way, you can have your say.

I should’ve done this a long time ago. But since now that I’m going back to ZERO (literally), I figured that I have lost it all so why not include this blog.

It’s not that my blog was stricken by recession… It’s something like “emotional bankruptcy” too deep for others to understand, too hard for me to tell. I’m so numb right now, I can’t even feel the bruises I’ve sustained.

So I guess this is it. After 1 year being hosted by WordPress (which I still love), I’m leaving this page to rot until kingdom come.

Just like Jesus, I’ll be coming back with a better one. Soon…

Bye…

This is Mix Glorioso signing off…

Cheers!

[Tuta] Gobyernong Walang Bayag

Una sa lahat, saludo ako sa mga sundalong Pilipino na handang isugal ang buhay para sa bayan. Ngunit ako naman ay malaki ang pagkadismaya sa kanilang mga pinuno.

Maikli lang ang limbag kong ito. Nais ko lang sabihin na walang bayag ang ating gobyerno dahil nakikipag negosasyon sila sa mga terorista.

Parang sinabi na rin na kayang-kayang paikutin ng mga terorista sa kanilang mga kamay ang sitwasyon. Kidnap dito, pugot doon, demand dito, kubra dito, takas doon, tago dito.

Inutil ang gobyerno ng Pilipinas, yan ang nakakalungkot na katotohanan. At ang mas nakakalungkot pa ay ang buhay ng ating mga matatapang na sundalo ang ginagawang pantaya sa larong wala namang mananalo.

Buti pa ang Media, nakukuhanan pa nila ng magandang exposure ang mga rebelde. May mga kuha pa na akmang nakataas ang mga baril at tila naninindak. Kung ang media nga natatagpuan ang mga terorista, bakit ang militar na daang milyong piso ang pondo para sa intelligence gathering ay hindi makita ang mga teroristang ito?

Ang mga may kapangyarihan, inutil, ang mga lider, inutil, ang mga sundalo… kawawa.

Ilang tatay na sundalo pa ang iiwan sa kanilang asawa’t anak? ilang magulang pa ang iiyak sa pagkawala ng kanilang anak? ilang buhay pa ang kailangang ibuwis para matapos ang lahat?

Ang gobyerno natin na sobrang yabang ay tumutupi ang buntot sa harap ng mangilan-ngilang terorista.

How Pathetic…

Kung ako ang bihag, papayag na akong masawi sa gitna ng bakbakan, madurog lang at magapi na at matapos na ang kaguluhang ito. Sacrificial lamb… parang ganun. Siguraduhin lang nila na matatapos na…

Malaking kwarta kasi ang maaaring makulimbat sa giyera…

At akala nila hindi natin alam na ang supply ng mga armas, bala, granada etc. ay galing din sa ating gobyerno.

Wow…

[Otistik] May sariling mundo

Alipin

Isang mundong ginagalawan
Isang dikit dikit na paraiso
Isang teknolohiyang hindi makabago
Isang hindi malaman kung totoo

Malaki ito at masalimuot
Malawak at maraming sulok
Hindi maitigil ang pagtutok
Bihag ng sakit sa batok

Hindi na alam ang gagawin
Kung wala ito’y halos mabaliw
Nahihirapan nang paghiwalayin
Ang totoo laban sa kathang isip natin

OO, ikaw ay alipin…
Hindi sa droga, hindi sa alak at hindi sa bisyo
Ikaw ay bihag at alipin
Ng teknolohiyang kung tawagin ay…

INTERNET!

Woot!

Kailan kaya magkakaron ng tamang salitang tagalog para sa Internet?

Hmmm… Ang post na ito ay para sa mga taong hindi na mapaghiwalay ang katotohan sa kathang isip lamang at para sa mga taong hindi mahimay na hindi lahat ng nakakasalamuha nila sa internet ay tanga at nagpapaloko. Gising kapatid. Wala sa internet ang totoong mundo… Nasa Atari* haha!

Nakakabugnot dito sa office

Paliwanag tungkol sa Atari:

Para sa mga hindi nakakaalam…

*Ang Atari ay isang elektronikang laruan na ikinakabit sa telebisyon. Upang makapagliwaliw sa walang humpay na kaligayahan, dapat ay gamitin ang isang istik na may pindutan. Ito ang isa sa pinakamatandang uri ng video game console. Hindi ko na ito naabutan, siguro si Bro. Utoy at si Bluep naabutan pa to, matanda na sila eh! hahaha!

[Off-Target] No Topic

Is there life after death? Can you really find heaven on Earth?

Most of the time, people are afraid of the unknown. It’s like a bad surprise on April fools day. We get these fears from others and also from experience. For we are not afraid when we are incorrupt, and the innocence in our hearts is not tainted by negativity.

As I grew up, I commited mistakes, most of them irreversible, some of them unthinkable. The innocence died a long time ago… but it doesn’t mean I can’t change.

As men get corrupted by worldly needs, he succombs only to know that his greed and materialism takes a strong grip on him, making him decay slowly… drowning in misery.

How do you judge a person? Is it by his acts? by his words? By the legacy he left? by the persons he touched?

I don’t know what to write, My mind is flowing with different ideas right now, one topic to another… it’s just crazy.

So… I’m going to just give myself a small list…

If you still have a little innocence in your heart, keep it. It will be the seed where all the answers to your questions are found.

Keep your fears in chains, don’t discard it. It is because sometimes, fear protects us from being hurt, fear makes us feel that we need to preserve ourselves.

Don’t be afraid to cry. Crying shows our emotional threshold for different experiences. Think of it as a water dam overflowing. Just don’t let the dam break or it’s off to the mental asylum for you.

Try not to be a person who knows all, for a person who thinks he knows all doesn’t have enough space left for new things. They are left behind.

Be true to everything you say. Living a lie is as good as being dead or being non-existent. Cyber folks are not excluded.

Live, Love and Eat. Three simple words to show you how simple life is.

Live and let live. As you enjoy your life, let others enjoy themselves in doing so. Life is good… spend it well.

Make other people smile. Sometimes it’s just one smile that can make a big difference (Ask mumu hehe!). A smile can go a long way. Trust me, I know

Learn to listen. Not all people need advice, some of them just needs someone who will listen to them. A simple tap on the back will do.

Make something positive out of the negative. This post started negative… now look what I’m doing… hehe!

Say “I Love You” as many times as you can to the person you love. Those words won’t lose it’s meaning, if in action it is not dying.

and lastly…

Make lists like these… It kills time and boredom. It stimulates your brain. Just don’t let your boss catch you. Just like what happened now. :p

Protected: [Demonoid] Second chance

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

[Pagsubok] Last man standing

Binigyan ako ng isang pagsubok sa opisina, ngayon ay tinatawag ko na ang lahat ng santo upang makayanan ko ang bigat na dala ng responsibilidad na ipinataw sa akin.

Wala akong makitang work na stress free. Siguro nga ganun talaga, work hard to play hard. Mapwera kung nagtatrabaho ka sa isang factory ng chocolate, gawaan ng video games… etc.

Madalas, kinakain ako ng stress sa trabaho. Ang pinakagusto ko na siguro ay noong tour coordinator ako na part time job ko noong college. Bukod diyan ay wala na akong maalalang trabaho ko na hindi ako na-stress.

At dahil stressed na ako… hanggang dito lang ang post na ito.

Protected: [Today]…

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

[Jeff] Ulilang lubos

Alamat ng Mangga

Gabi habang malakas ang hangin sa labas at ang langit ay nagbabadyang umulan ng umalis si Jeff sa eskwela. Inabutan siya ng munting ambon habang naglalakad papauwi na naging dahilan kung bakit naging putikan ang kanyang mga paa. Mahirap lang si Jeff, hindi na kailangan ng ano pang paliwanag upang makita sa hitsura niya ang kanyang kalagayan.

Ulila sa Ina si Jeff. Namatay ang kanyang ina noong siya ay isinilang. Ito rin ang pinakamabigat na dahilan kung bakit malaki ang galit ng kanyang ama sa kanya.

Malalim na ang gabi bago siya nakarating sa kanilang bahay at kahit na ambon lang ang kanyang sinugod ay basang basa siya dahil sa 20 Kilometrong layo ng kanyang nilakad. Pagod na si Jeff at nais nang magpahinga, hahayaan na lang ang kumakalam na sikmura dahil wala rin namang makakain sa kanilang bahay. Wala ang kanyang ama sa kanila, at mukhang hindi na uuwi ng gabing iyon.

Iniayos ni Jeff ang munti niyang papag upang makahiga na, wala nang panahon para mag-aral at masyadong madilim ang aandap-andap na lamparang nagsisilbing ilaw sa buong bahay, wala rin namang pasok kinabukasan dahil Sabado. Mahirap lang ang buhay ni Jeff, ngunit siya ay matalino. Ilang araw na lang at nalalapit na ang kanyang ika 11 kaarawan, sabik na siyang regaluhan ang sarili ng bagong pantalon na maiisuot niya sa paaralan. Pagkabangon niya sa kama ay naisip niyang kunin ang kanyang alkansya upang madama niya ang bigat nito.

“Magkano na kaya ang laman ng alkansya ko?” Sambit ni Jeff sa kanyang sarili habang inaalog at pinapakalansing ang bawat baryang laman ng alkansyang gawa sa lumang lata ng Nido. Solo sa bahay si Jeff, wala pa rin ang kanyang ama. Ang tanging kasama niya ay ang lumang transistor radio na nakatutok sa Am radio. Walang ibang tunog na masasagap kundi ang malabong boses ng nagkokomentaryo tungkol sa bulok na sistema ng pamahalaan. Walang pakialam si Jeff, ang nais lang niya ay may marinig siyang boses para hindi niya maramdaman na nag-iisa lamang siya.

Dahil walang ibang pagkain, naisip ni Jeff na manguha na lang ng prutas sa puno ng mangga sa labas ng kanilang bahay, mainam na rin na panawid gutom lalo na’t wala ka namang ibang pagpipilian.

Habang nasa ibabaw ng puno ay narinig niya ang tinig ng isang lalaki…

“Jeff?” Pasigaw na sambit ng lalaki sa may di kalayuan.

“Antay lang ho at bababa ako ng puno” tugon ni Jeff sa lalaking ngayon lamang niya nakita.

Malapit na si Jeff sa paanan ng puno ng dumungaw sa bakuran nila ang lalaki.

“Iho, ikaw ba si jeff na anak ni Tasyo?”

“Ako nga po… ano po ang…”

Agad sumabat ang lalaki at sinabing “Sumama ka sakin Iho at ito ay importante, ang ama mo… nadisgrasya!”

Nagliparan ang mga ibon sa paligid na tila ba’y natakot sa balitang hatid ng misteryosong lalaki.

The End

Nakakabitin ano? haha! Seryoso… tapos na yan.

[Lurkers] They’re Everywhere

Hindi ko sila nakikita ngunit naamoy ko ang kanilang presensya… magcomment naman kayo. Sige kayo, gagawa ako ng ibang account para kunwari may nagko-comment sakin. Ooooppppsss… sino kaya yun? hahaha!

Cheers everyone! Salamat sa mga bumibisita!

[Umaga] Panibagong Simula

Habang hinihigop ko ang isang tasa ng mainit na kape, binabasa at nagtatama ako ng mga mali sa website namin sa trabaho, bigla akong napahinto. Naisip ko ang nangyari dito sa opisina kahapon na ikinalungkot ng lahat. Pakiramdam na ano mang oras, mawawala sa iyo ang lahat ng iyong pinaghirapan.

Nandito na si Mr. Recession, tinamaan na ang kumpanya namin sa pamamagitan ng print ads at online advertisements. Noong mga nakaraang linggo lang, mahigit 40 ang natanggal sa aming kumpanya, karamihan ay mga editors ng mga magazine na ini-pullout na dahil mahina ang benta nila at mahina ang print ads nila. Ang iba naman ay naturingang “redundant” kaya na-terminate. Naalala ko pa 3rd quarter last year, mayabang at buong pagmamalaki sinabi ng gobyerno ng UAE na ang Dubai daw ay recession proof at malabo daw na maapektuhan ang Dubai ng krisis. Asa naman ako na totoo yan… hehe!

Kahapon, mahigit 30 ang natanggal sa loob ng isang araw, ito rin ay para sa mga magazines na hindi nakakakuha ng advertisements. Ngunit ang masaklap ay ang kasama namin sa arabianbusiness.com na itatago natin sa pangalang “Noel” ay natanggal din sa trabaho.

Nakakatulala ang umagang ito. Pero mas maayos naman ako ngayon kaysa kahapon. Ginusto ko talagang pumunta sa bahay nina Mumu para may makausap ako kahit konting sandali lang, o kahit mahawakan lang ang kamay niya para lumakas ang loob ko. Alas 2 na ako ng madalng araw nakauwi sa bahay upang matulog, alas 6 y medya naman ako gumigising para pumasok sa trabaho. May mga alinlangan ako sa aming kumpanya, kahit naman sino ay ayaw ng malungkot na surpresa.

Salamat sa kasintahan ko na palaging nandiyan sa saya, at mas lalong nandiyan sakin sa panahon ng kalungkutan at hirap. Mahirap ang mag-isa lalo na kung nasa banyagang lugar ka kung saan ang iyong kinabukasan ay parang palaging nakataya sa roleta ng buhay. Hindi ko alam ang gagawin ko kung mag-isa lang ako, malamang panghinaan ako ng loob, umuwi na ng pinas at magsimula na lang ng maliit na negoso.

Simula nanaman ng bagong umaga, ang lahat dito sa opisina ay tahimik, maraming bakanteng lamesa, ang lahat ay nakikiramdam. Hindi na ako masyadong natatakot. Ano naman ang magagawa ng takot sa panahon na ganito kundi gumawa pa ng mas maraming alinlangan at pakiramdam na ako’y nanganganib na.

Itinataas ko na lahat sa Diyos kung ano ang plano niya sa akin. Walang bagay na permanente at naniniwala akong ang mga bagay na nawala sa iyo ay mapapalitan pa ng ibang bagay na mas maganda.

Naniniwala rin ako sa old Tibetan monk saying galing sa Tibetan Book of the Dead na, “The root of man’s suffering is his wants” o palalimin pa natin sa katagang “Self/soul/ego in Buddhism is the root cause of man’s suffering”

Na ang ibig sabihin ay ang mga tao na nabubuhay sa materyalismo ay mas nahihirapan sa buhay at mas nakakaranas ng mas maraming frustrations. Iyan ay dahil nakatutok sila sa mga “wants” nila, mga bagay na hindi naman ganon ka-importante at isa lang luxury.

Kung ano ang nakalaan sa akin sa roleta ng buhay, Diyos lang ang nakakaalam. Kahit hindi ako maka-jackpot, steady lang. Alam kong andiyan lang ang pamilya ko para sakin, at alam kong andiyan lang si mumu para sakin. Kuntento ako, sapat na ang kung ano ang meron ako ngayon at masaya ako.

أحبك اليوم أكثر من أي وقت مضى

لقد انتظرت وقتا طويلا فقط لأقول لك الحقيقة. أنا أحب أن لكم أننا أول تبادل مرحبا. يبدو أن الوقت قد سرق جزءا هاما من حياتنا التي ربما تكون قد غيرت كل شيء.

لا أستطيع أن أتخيل كنت تعاني من آلام ، وغيرت من قلبي لمجرد التفكير في الأمر. كنت أيام قليلة فقط بعد فوات الأوان لتغيير ما قد يكون بداية جيدة. ويمكنني أن أشعر بالذنب في داخلي ، ببطء ابتلاعها روحي. أنت لست بحاجة إلى الاحتفاظ ، أنت لي سوى العلاج.

حتى إذا مر الوقت علينا بهذه السهولة ، وأنا تقريبا تخلى عليك. ما زلت سعيدا أتيحت لي الفرصة لأقول لكم ، واسمحوا تعلمون كم أحبك. جئت في وقت متأخر وأنا أعلم ، ولكن الان ليس لدي اي تأسف. أنا إعطائك كل الحب الأول أنقذ لك. سأقدم لك الزواج في الوقت المناسب ، وأعدكم أن تكون لكم حسن الزوج ، والأب جيدة لأطفالنا.

في الوقت القريب هو أن نكون على الالتزام باذن الله. أنا على استعداد للانتظار ، وأنا على استعداد لاثبات انني كنت تستحق الحب كنت إعطائي.

يغفر لي إذا كنت أبكي أحيانا ، ومن ذلك أنا سعيد جدا أنني لا أستطيع السيطرة على مشاعري. يغفر لي أحيانا عندما تراجع دمعة أو اثنين ، وأنا ما كنت تخشى أن تفقد.

أحبك وهذا هو الحقيقة. أنا هنا للبقاء ، وسوف تكون وحدها أبدا.

Walang makapag-translate nito ng tama kasi mali rin ang pagsulat ko pramis! hahaha!

Protected: [Ako] Sagot Sa Liham

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Protected: [Ako] Liham Sa Salamin

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Protected: [Lovely] The 1st Month

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

[Lifeline] Bakit callcenter? part 3

Ikatlong yugto

Kung inaakala ninyong tapos na ang maliligayang araw ko bilang isang call center agent. Nagkakamali kayo. Hindi naman ibig sabihin nag AWOL ako sa isa eh hindi na ako pwedeng pumasok sa iba.

Makalipas ang ilang buwan (maniwala kang nakakainip maghanap ng trabaho) nabigyan ako ng pagkakataong mapaunlakan ng interview sa Dell International Services, isa sa pinakamalaking independent na outsourced contact center. Sa Dell ko natagpuan ang working environment na hinahanap ko. Pakiramdam ko ay kaya ko nang tumanda doon. Parang gusto kong doon na lang tumira para paglabas ng pinto ay nasa Mall of Asia na ako.

Masaya ang naging karanasan ko sa kumpanyang ito. May mga challenge na mahirap pero imposibleng hindi mo matapos. Mabait ang naging team manager ko at itinuring niya akong kaibigan. Matanda na siya, pero nakakasakay siya sa mga “makabagong mundo” jokes ko.

Ang job interview ko doon ang isa sa pinakamadali dahil parang nagkwentuhan lang kaming dalawa. Tiningnan nyiya ang aking CV pagkapasok ko ng pinto. Ngumiti siya sakin at sinabi ang gasgas na katagang “Tell me something about yourself…”

Ah ok, gusto niya akong magkwento kaya hindi ko tinantanan, sinabi ko na ang buong istorya ng aking buhay at karir. Kung ano ang ineexpect ko sa kumpanya, ano ang gusto kong sahod at benefits. Minsan kailangan mo lang maging “witty” hindi mo na kailanang magpakahirap.

Matapos ang mahabang kwento na umubos na sa allotted time para sakin ay binitawan niya ang isang tanong na bumago sa aking pananaw. Hindi ko akalaing yun ang maisasagot ko pero yun daw ang naging malaking factor kaya ako natanggap sabi ng babaeng nag-interview sakin.

“I can see that your course is way off the IT field. BS Tourism is not even related to any software or hardware problems that you might tackle with customers. Why do you think you are qualified for the job?”

Parang may lumabas lang na anghel sa harap ko, nasagot ko ang kanyang “trick question” ng sa loob ng ilang segundo lamang…

“I can’t see how my course could be an issue to affect my job, as a matter of fact, I believe that I’m more capable than IT graduates because I’m not stuck into just 1 field. I may be a Tourism graduate, but I also know a lot about computers, that makes me more than qualified. BS Tourism as a service oriented course and my hardware expertise is a great match for customer technical support.”

Tanggap na ako sa Dell, pumirma na agad ako ng kontrata dahil baka may maitanong pa siya na hindi ko maisagot eh bawiin pa niya. Sayang naman ang effort ko. hehe!

2 Buwan ang training sa Dell, sa dalawang buwan na iyon ay halos naging magkakapatid na kami ng mga kabatchmates ko. Masaya, at malaki ang pagkakaiba sa dating call center na pinagtrabahuhan ko.

Lumipas ang ilang buwan ay para na lang akong naglalaro sa office. Naging proud ako sa sarili ko dahil nalalampasan ko pa ang target ko. Minsan lang eh hindi ko pa rin maiwasan mag “Haduken” para makabalik ako sa queue at maka-petiks ng ilang minuto.

Ngunit ang lahat ng bagay ay may katapusan. Lumipas ang 6 na buwan at ako ay nagsawa. May kulang… may hinahanap ako. May gusto ako na hindi ko alam kung ano at hindi yun kayang ibigay ng Dell sakin.

Bago magpasko, nagpaalam ako sa aking boss na gusto ko nang magbitiw. Mabigat ang loob ko dahil naging masaya naman ako at ok naman ang sahod na aking natatanggap.

Nang pirmahan ko ang resignation letter ko, naisip ko na tapos na ang call center career ko. Jobless na ulit ako. At habang papalabas ako ng pintuan, lumingon ako sa paligid ko… nagsindi ng yosi at nilasap ang huling sandali na makikita ko ang aking opisina. Doon ko naisip na dapat ako’y aalis na ng bansa… Kung saan ako patungo, bahala na ang diyos.

Ang moral lesson ng ikatlong yugto?

Hindi ka dapat panghinaan ng loob kung ang kurso mo ay hindi bagay sa call center. Dapat ay maging proud ka pa dahil mas marami ka pang alam kaysa sa mga kasamahan mong nakatapos ng kurso mo na kapareho ng sayo.

Tandaang sa bawat trabaho ay may mapupulot na karanasan na pwede mong pambala sa iyong kinabukasan.

Tanggalin ang panghihinayang kung hindi natupad ang kursong tatahakin. Sa panahon ngayon ay dapat maging praktikal na sa buhay.

Parang tunog horoscope lang ah!

[The End]

[Lifeline] Bakit callcenter? part 2

Ikalawang Yugto

Sa pagkakataong ito, nalaman ko na ang mga kasabay ko pala sa interview ay mga magiging ka-batch ko rin. Isang buwan ang training, maraming benefits, masaya, yun nga lang nakakapuyat talaga.

Ibat-ibang kwento ng buhay ang aking natunghayan sa loob ng callcenter, mga kwento ng panghihinayang, pananabik sa pamilya, kakulangan sa oras, pagsisisi. Ang pinakabata sa batch namin ay 20 taong gulang, ang pinakamatanda ay 53.

Masaya mag training, makulit at magulo. Sinong magaakala na hindi ako tatagal sa trabahong ito.

Natapos ang Training at nakapasa naman halos lahat. Akala namin ay ganun na lang kadali yun. Halos lahat kasi ay baguhan lang. Puro petiks lang nasa isip namin. Ano bang pakialam ko sa lecheng Avaya na yan. Pinagaralan din namin ang mahiwagan paraan ng pag “Haduken” para makaiwas sa calls.

Hindi madali mag call center. Yan ang tinanggap ko sa sarili ko. Hindi ko kinaya ang stress at ang pakiramdam ng palaging puyat. Siguro ay nabigla ako dahil hindi ko naman inaasahan na magiging ganun pala kahirap. Malaki ang naitulong sa akin ng unang trabaho ko. Verizon Tech support ako noon, at marami akong natutunan. Sa kasawiang palad, nag AWOL ako after 3 months.

Ang moral lesson sa pangalawang yugto?

Huwag maging pabaya sa sarili at isiping mabuti kung “worth it” ba ng pagod, puyat at stress ang iyong trabaho. Wala nang kwenta ang inipon mo pag patay ka na.

[Lifeline] Bakit callcenter?

Unang Yugto

[Beep] Thank you for calling [insert company name here] My name is [insert name here] how may I help you?

Karaniwang opening spiel sa isang call center. Ang trabaho na kinamumuhian ng iba. Pinandidirihan. Kinasusuklaman. Corny daw… until dumating na ang araw ng sahod. haha!

Pero gaya ko na naging isang Tech support agent dati, alam ko kung ano ang hirap at pagod ng isang call center agent. Karaniwang sinasabi ng mga tao na “madali lang yan, sisiw yan.” Sa makatuwid, kung talagang sisiw ang pagiging agent eh bakit ka nagtiyatiaga sa office life mo na ang sahod ay pang isang kinsenas lang namin? Bakit hindi ka mag call center upang malaman mo na hindi ganun kadali gaya ng mga nakikita mo sa mga larawan. Utak at boses ang puhunan, samahan mo pa ng isang dakot na pasensya.

Noong bagong graduate ako sa kolehiyo, itinaga ko sa bato na hinding-hindi ako tutungtong sa opisina ng callcenter. Buo ang loob ko na ang tatahakin kong daan ay sunod sa kurso kong BS Tourism. Ayoko ng callcenter. Ngunit ang lahat ay nagbago ng isang araw ay may natanggap akong tawag.

2 linggo pa lang ang nakalilipas ng ako ay magtapos sa eskwela (Octoberian), kasalukuyan akong naliligo ng biglang tumunog ang aking telepono. Hindi ko ito sinagot dahil mababasa at malaki ang tsansang masira. Pinabayaan ko lang. Paglabas ng banyo ay saka ko nakita na numero ito ng sa Manila. Hmm… nagtaka ako.

Hindi pa ako nakakapagbihis ay tumawag siya ulit. Sa kabilang linya ay narinig ko ang boses ng isang babae.

“Is this (my real name)?”

“Yes it is, who am I talking to?”

“My name is (someone) I’m from ACS and I’ll be doing a phone interview.”

“Phone interview? can you call me in 5 minutes? I just have to get some clothes on. I’m freezing.”

“That would be fine, I’ll call you back in a few minutes.”

Anak ng tipaklong, ipinasa pala ng kaibigan kong si PJ ang resume ko sa kanilang opisina. Hindi pa sana ako handa magtrabaho kasi kakagradweyt ko pa lang at nais ko sanang abutan pa ang pasko.

Tumawag ulit ang mabait na binibini at ininterview ako sa phone. Pumunta daw ako ng makati for final interview.

Unang totoong job interview ko sa buhay ko. May job interviews naman ako para sa OJT dati pero hindi ko naman yun sineryoso.

Sa unang job interview ko, itim na shirt na may bungo, chuck taylor na butas at cargo pants ang suot ko. Ano bang paki nila eh call center nga eh! hahaha!

Katabi ko sa lobby ang mga matitikas kong katunggali. Bihis na bihis at mabango. Maayos ang pagkakaupo at tila kinakabahan sa interview. Ako naman ay walang pakialam, matanggap o hindi, magpapasko pa rin ako sa bahay. “Win-win situation” walang regrets.

Natapos ang araw na iyon ng matiwasay. Tanggap ako sa trabaho. Unang totoong trabaho ko ay ang pagiging isang call center agent. Kinain ko ang salita ko na hindi ako tutungtong sa ganitong kumpanya.

Moral lesson ng unang yugto?

Maging praktikal sa buhay. Huwag matakot sumubok ng ibang larangan bukod sa natapos na kurso.

Sa pangalawang yugto matutunghayan ang pagpapatuloy ng aking munting karanasan…

[Uno] Eto Ang Sayo!

They said we can't make it. We proved them wrong...

Ngayon ay isang taon na ang Eto Ang Sayo!

Kung dati ay nagpo-post pa ako ng monthsary ng blog ko, ngayon ay hindi ko itinuturing na espesyal araw. Hindi na sa internet nakatutok ang buhay ko. Mas lumalabas na ako ng bahay ngayon at mas nabibigyan ko ng atensyon ang mga mahal ko sa buhay.

Walang espesyal ngayong araw na ito kundi ang alaala kung kelan ako nagsimula, paano ako natuto, paano ako nakitungo, paano ko tinalikuran ang nakaraan at paano ko tinanggap ang mga bagay na hindi ko na maibabalik.

Malaki ang naitulong ng blogging sa akin para maka-move on at para maghilom ang mga sugat na natamo ko sa nakaraan. Naging magandang palipasan din ng oras ko ngunit mukhang mas maraming oras ang nasayang ko sa blogging na sana ay naigugol ko na lang sa totoong buhay.

Yun lang… Anong inaasahan ninyo? lobo at kainan? Recession eh! Pass muna! hehe!

P.S. Wow! May lurker mode! Mag-comment ka naman! haha! [sabay bato ng kornik kay Meyn]

[Tanong] Sagot…

Hindi ako tisoy, lasing ako niyan. Kung tingin mo sakin ay tisoy, ikaw ang lasing ngayon.

Ang buhay ng tao ay parang isang malaking libro, ang bawat pahina ay punong-puno ng kwento at ang bawat kabanata ay isang malaking surpresa. Minsan ay naiisip ko na sana’y maaaring balikan ang nakaraan. Upang maitama ang mali, maiwasan ang hindi naman dapat, at maituwid ang baluktot na yugto ng buhay ko.

Hindi ko lubos maisip ngayon na pag lumilingon ako sa nakaraan ay puro panghihinayang, at masasakit na pangyayari ang naganap sa aking buhay. May mga pagkakataon naman na nais kong isipin na siguro ay nagakataon lang ang mga iyon. Sinabi ng lahat na sa kamatayan, doon mo makikita ang lahat ng katotohanan.

Kung totoo bang may diyos? totoo bang may kaluluwa? totoo bang may reincarnation? totoo bang hindi magkakakilala ang mga tao sa langit? totoo bang may makikitang tunnel off light? Mahal ba talaga ang magpalibing? Investment nga ba ang mamahaling kabaong? Totoo kayang may impyerno? Gaano kabigat ang mga hatol sa akin kung totoong may huling paghuhukom? Pwede kayang kumain ng popcorn habang nanunuod ng flashback ng buhay ko?

Sabi nila, nakaguhit na sa kapalaran ang ating kinabukasan. At kahit ano daw ang gawin mo ay hindi mo kayang labanan ang kapangyarihan ng “destiny” ang buhay mo na nagdadala sa akin sa puntong “bakit kailangan ko pang magpagod at magpakahirap kung ang kinabukasan ko naman ay nakasulat na?”

Ito ang mga halo-halong seryoso at kalokohang nasa isip ko ngayon:

Mapalad daw ang mga bingi, wala silang naririnig na masama galing sa kanilang kapwa. Maswerte daw ang mga pipi, hindi sila nakakapagsalita ng mga bagay na makakasakit sa kanilang kapwa.

Mapalad daw ang bulag, hindi nila nakikita ang hirap sa mundong ibabaw at hindi nila nakikita ang masamang ginagawa ng kanilang kapwa.

Masarap maging bata, ang lahat ay madali, ang lahat ay simple. Ang lahat ay nagiging mahirap pag nawala na ang pagka-inosente.

Mapalad ang mga mahihirap na nagsusumikap, mas nararamdaman nila ang bunga ng kanilang mga pinaghirapan.

Maswerte ang mga pinanganak na nakakaangat sa buhay, ang kailangan na lang nila ay panatilihing nakatungtong ang dalawa nilang paa sa lupa.

Mapalad ang mga lasing, nakakalimutan nila kung magkano ang nagastos nila at sino ang pina-utang nila noong panahong sila ay wasted.

Maswerte ang mapag-impok, sa panahon ng kagipitan, sila ay may madudukot.

Mapalad ang mga totoong tao, mas nagiging totoong mundo ang kanilang ginagalawan.

Masarap ang lechong paksiw, lalo na kung may mang tomas na nakahain.

Maswerte ang mga may pananalig sa diyos, magunaw man ang mundo, mayroon pa rin silang isang makakapitan.

Mapalad ang mga baliw, hindi sila mahusgahan agad sapagkat hindi nila alam ang kanilang mga ginagawa.

Masarap ang magmahal, masarap din ang mahalin. Ngunit wala nang sasarap pa sa pagmamahal na walang hinihinging kapalit. (Love pautang! haha!)

Mapalad ang mga binigyan ng pangalawang buhay, nabigyan sila ng pagkakataong namnamin ang sarap ang natitira nilang araw sa mundo. Buti sana kung video game ka swerte mo na kung ma-30 lives mo! wag lang sana ma “game over”.

Magulo ang utak ng isang mixglorioso, naniniwala din akong trillions na braincells ko na ang nawala simula nang matuto ako manigarilyo. Kung maibabalik ko ang kahapon at hindi ko na pinagaralan ang magbisyo. Mas marami kaya akong mas may katuturan na naiisulat?

Kung lahat kaya ng ginastos ko para sa paninigarilyo ko ay inipon ko na lang, magkano na kaya ang laman ng aking alkansya? Lalo na ngayong nasa Dubai ako kung saan P87.50 ang isang kahang Dunhill pag kinonvert mo sa Peso. Kung nasa pinas lang ako eh 3 kaha na yan ng Marlborong pula.

Kung ang lahat kaya ng ipinamasahe ko sa buong buhay ko ay maiipon, may kotse na kaya ako ngayon?

Magkano na kaya ang nahulog na pera mula sa aking bulsa simula noong nakahawak ako ng pera? Malamang konti lang kasi wala naman akong pera… baryabols lang.

Kung hihingan ko ng Piso ang buong populasyon ng pinas, magkakaron ako ng P90.5 million. Uuwi na ako ng pinas at magpapakasal. Bibili ng private island at maliligo ako doon ng hubad… tandaang malaki ang pagkakaiba ng “hubo” sa “hubad” hehe!

Ilang taon kaya ako mamamalagi sa Dubai? kelan kaya ako makakalipat nng ibang bansa. Gusto ko sana sa Acapulco, kaya lang magaganda ang katawan ng mga tao dun. Magmumukha akong obese.

Ang tanong kung saan may sigurado akong isasagot ay eto: Mahaba na ba ang post ko? OO! magtrabaho ka na!